Ik heb als relatietherapeut honderden mensen met hun relatieproblemen geholpen. Prachtig werk om te doen!

Gezinnen die elkaar weer weten te vinden, ouders die hun rol ten opzichte van de kinderen weer anders gaan zien, mensen die weer met verliefde gevoelens naar hun partner gaan. Niet iedereen ervaart hetzelfde en niet iedereen kan ik helpen. Vaak ligt dat op het punt van “houden van” en “bereidwilligheid”.

Je kunt wel iets willen, maar wat ben je bereid ervoor te doen?

Veel van de liefdesrelaties die ik help vertonen bepaalde kenmerken voordat ze bij mij terecht komen. In veel gevallen lopen relaties er tegenaan dat een van de twee “echt niet meer verder kan” zoals het nu gaat. Als laatste redmiddel zoeken mensen hulp, waarbij er soms jaren zijn verstreken waarbij het niet lekker loopt.

Het kan zomaar zijn dat ik op een zondagmorgen wordt gebeld met de vraag of er vanmiddag nog een afspraak kan plaatsvinden, waarbij iemand verbaast kan zijn dat het zondag is of dat ik geen tijd heb om een afspraak te maken voor dezelfde dag. Dan moet er zo snel mogelijk op een andere dag een afspraak komen, en als dat drie dagen duurt, is dat te lang. Dan wordt er een andere relatietherapeut gebeld die de dag erop kan. Wat je ziet gebeuren is dat paniek hier de overhand heeft genomen.

Hiertussen zitten allerlei stadia. Mensen die wel een afspraak plannen, maar waarbij een van de twee het eigenlijk allemaal wel prima vind. Of een van de twee vind dat alleen de ander een probleem heeft. Maar ook zit met grote regelmaat een van de twee wanhopig huilend tegenover mij, bevestiging zoekende dat het echt niet ok is. Het gaat soms zover dat mensen de situatie proberen te accepteren maar eigenlijk meer en meer verbitterd raken. In alle gevallen zitten de relaties op een pad waarbij verwijdering een feit is. En dan niet alleen verwijdering van de ander, maar ook van zichzelf.

Ze gaan zich meer afsluiten voor de ander en gaan meer hun eigen ding doen. Maar als ze dat doen, kunnen ze daar ook uiteindelijk nooit echt met volle teugen van genieten. Ze doen vanuit plichtsbesef nog bepaalde dingen “in het belang van de relatie” maar als dat niet zou hoeven zouden ze dat niet meer doen, eigenlijk willen ze de relatie niet meer.

Wat maakt nou dat mensen in dit soort situaties terecht komen? Wat is nou de top 10 van relationele problemen? In mijn ogen is dat bijna in alle gevallen te herleiden naar een van deze punten of een combinatie daarvan:

  1. Ongelijkwaardige en beperkende relatie (Jaloezie, gouden kooi, afhankelijkheid)
  2. Teveel intensive gebeurtenissen de laatste tijd (Overlijden, geboorte van een kind, ontslag, verhuizing)
  3. Geen volwaardige acceptatie van de ander (De ander willen veranderen)
  4. Geschonden vertrouwen (Onzekerheid, verdriet, angst, pijn)
  5. Gemis aan intimiteit en seks (De behoeften zijn niet gelijk)
  6. Verliefd op een ander (In mijn ogen de meest complexe situatie)
  7. Geen sturing meer ervaren in het eigen leven (Stress / Werkdruk / teveel moeten)
  8. Veranderende relationele behoeftes (Een van de twee is passief of juist intensieve persoonlijke ontwikkeling)
  9. Ziekte (Lichamelijk en/of Mentaal)
  10. Beide een andere waarde toekennen aan de relatie (Wel een relatie willen, maar beperkt concessies doen)

Bovenstaande situaties uiten zich vaak in de communicatie. Dit leidt vaak tot problemen die niet opgelost kunnen worden waardoor er ruimte komt voor, wanhoop, frustratie, machteloosheid, onbegrip, woede, boosheid etc.

Dergelijke situaties gaan mensen vaak in eerste instantie zelf proberen op te lossen. Soms lukt dat en soms lukt dat niet. Als het niet lukt dan verslechterd de situatie altijd. Vaak trekken we door een tekort aan kennis ook de verkeerde conclusie. We ervaren bijvoorbeeld een communicatieprobleem, maar is communicatie vaak een gevolg van een tekort zelfkennis. Jezelf niet echt kennen is dan het probleem. 

Ook hebben we met regelmaat te maken met het feit dat we handelen vanuit gewoontes en patronen. Zo hoor je de man zeggen “ik kan niet zo goed over gevoel praten”. Maar als we dan in gesprek gaan, is hij degene die het het beste het gevoel kan benoemen van de twee. Of hoor ik zeggen “hij is niet zo’n prater” terwijl hij zomaar een uur aan het woord is. “Dat doet hij anders nooit” is dan hetgeen wat beide partners lachend aan tafel benoemen.

Je kunt er vanuit gaan dat als een probleem is ontstaan binnen de relatie, bijna onmogelijk is op te lossen met de relatie. Je weet waarschijnlijk niet wat er werkelijk aan de hand is, of je weet het wel maar krijgt er van de ander geen steun in. Je gaat het dan bijvoorbeeld over communicatie hebben, en roepen dat de ander niet luistert, maar de ander luistert wel, maar kan er niets mee.  Andere voorbeelden zijn bijvoorbeeld discussies over geld, vreemdgaan, tijd voor elkaar. Dit is allemaal gevolg! Probeer dus als je zelf je relatie wilt redden altijd het gevoel te vinden wat maakt dat er gebeurd wat er gebeurd. Als je dat snapt, is de oplossing voorhanden!

Martin Goedknegt

ZELFbewustzijn als LIFE & RELATIECOACH, PRIVE EN ZAKELIJK

Leuk om te lezen? Geen van deze blogs missen en de laatste in je mailbox? Abonneer je dan nu hieronder.

Vaak is het zo dat mensen gevoel met een reden afsluiten. Meestal ontstaat het omdat mensen het gevoel niet willen ervaren, er geen tijd voor hebben, het niet fijn vinden of er bang voor zijn. Allemaal ‘goede’ redenen om gevoel te onderdrukken.

Echter het onderdrukken van gevoel maakt dat het zich sterker gaat manifesteren, met als gevolg dat mensen het nog sterker gaan onderdrukken. Dat gaat zo soms jaren door. Dus het gevoel wat je onderdrukt gaat eigenlijk alleen maar sterker worden, het gaat niet weg en het wordt niet minder. In veel gevallen wordt het gevoel wat je onderdrukt zo sterk, dat je er uiteindelijk bang zelfs voor wordt. Het kan zomaar zijn dat je denkt (en uitspreekt) dat je het gevoel niet aankan of bang bent dat als je het aangaat dat de wereld instort. De angst is dus zo sterk dat je het onderdrukte gevoel als levensbedreigend ervaart. Je wordt als “het ware” dus bang van het gevoel wat je onderdrukt. En omdat gevoel van jezelf is, wordt je dus onbewust bang voor een deel van jezelf en dat doet iets met je zelfvertrouwen.

Als je dat heel lang doet wordt leven met angst een gewenning. Je ervaart echter niet dat alleen het negatieve gevoel afgezwakt is, maar ervaart dat al het gevoel niet meer zo sterk binnenkomt. Ook de positieve dingen. Dat ontwikkeld zich zo langzaam dat je dat niet merkt.

Mensen ervaren dan in de praktijk dat de zin van het leven onder druk staat. Het heeft allemaal niet meer zoveel belang, we vinden alles wel goed met een bepaalde mate van onverschilligheid. Je gaat je vervolgens verder afsluiten en tegelijkertijd meer naar buiten richten, meer op stap bijvoorbeeld en aandacht zoeken van een ander. Of je gaat je juist helemaal terugtrekken, sluit relaties af en vereenzaming is een gevolg.

Dat draait op een gegeven moment als de tijd verstreken is, je wordt je namelijk bewust dat je iets mist. Je mist bijvoorbeeld aandacht, dat iemand aan je denkt of dat iemand jou echt ziet of kent. Binnen de relatie wordt dat zichtbaar bij je partner. Daar gaat dan de focus heen.In eerste instantie ga j hopen hopen om vervolgens te gaan verwachten en uiteindelijk gaat wanhopen. Als dat gebeurd ga je kijken naar de verschillen tussen jullie en ga je  afstand nemen van de ander. De ander geeft jou namelijk niet wat je zoekt…..DENK JIJ.

In de essentie mis je voor jouw gevoel dat je partner jou echt ziet. En dan heb ik het niet over dat iemand zegt “goh wat een lekker lijf heb jij” (ook fijn :)) maar meer in de zin van jou zien in wie je echt bent. Dat uit je dan in de vorm van uitspraken als: “Je kent mij niet”, “Je snapt er niets van” of je “Begrijpt mij niet”. Vaak geuit vanuit een gevoel van frustratie.

De essentie? Je mist een gevoel binnen de relatie. Logisch die ben jij tenslotte aan het onderdrukken. Je hebt een behoefte dat iemand je ziet, maar omdat je dat niet echt toelaat (een muurtje) ervaar je dat niet. Maar eigenlijk hunker je niet naar aandacht, maar naar een gevoel van verbinding of bijvoorbeeld erkenning.

Dat maakt dat aandacht van de ander niet toereikend zal zijn. Onbewust ben je namelijk opzoek naar het gevoel wat aandacht je geeft. Maar nogmaals, je bent gevoel aan het onderdrukken.

Voor je het weet ga je binnen de relatie de ander verwijten dat jij geen aandacht krijgt. 

Maar is dat wel zo? Is het wel zo als jij bepaalde gevoelens niet aangaat, het dan aan de ander ligt?

De realiteit is in mijn beleving als je gevoel afsluit, je in de praktijk eigenlijk continue bezig met het negatieve gevoel. Het is namelijk een actief process. Daarnaast sluit je niet alleen het negatieve gevoel af, maar eigenlijk al het gevoel! Je gaat daardoor je gedrag aanpassen. Dat doe je om jezelf te beschermen, maar waarvoor?

Als je eerlijk bent naar jezelf weet je dit. Het negatief gevoel is er gewoon, dat voel je. Het is niet op te sluiten of af te schermen ook al denk je dat.

Als jij een muurtje hebt opgebouwd en je komt bij een coach, wordt het moeilijk. Een goede coach gaat je namelijk stapsgewijs tot deze inzichten brengen, en dat is soms best pijnlijk. Je gaat meer snappen van je eigen gevoel en gedrag en dat is soms best confronterend. Je gaat naar een coach voor hulp, maar meer onmacht ervaren is waarschijnlijk het eerste wat je ervaart. Je wordt je ZELFbewust van jouw gedrag en gevoel, en voor je het weet wordt jij geconfronteerd met gevoelens waarvan jij denkt dat je ze niet aankan. Je gaat een diepe pijn ervaren, heftige boosheid, machteloosheid, leegte…….tranen dienen zich aan…radeloos…het niet meer weten…

Tegelijkertijd, als jij je minder op jouw emoties richt, ga je gevoelsmatig ruimte ervaren. Soms slaat het door naar euforie of het gevoel van een openbaring. Het is niet te geloven, niet te bevatten en dat duurt even. Het duurt even, omdat je niet durft te vertrouwen. Dan val je wellicht terug in oude patronen, je gaat weer nadenken en relativeren.

Toch is er nu een groot verschil. Je hebt gevoelt wat er speelt en weet nu wat je eraan kunt doen. Het is een weg, maar je kent de weg nu, jij bent je meer ZELFbewust. Het is een kwestie van tijd, maar het goede gevoel wat je even ervoer was sterk en intens, dat laat je niet meer los. Wat je leert is dat gevoel te verweken is en dat je het niet kunt afsluiten.

Zoek iemand die verschil maakt, iemand die jou weet te raken. Openstellen kun je leren.

Martin Goedknegt

ZELFbewustzijn als LIFE & RELATIECOACH, PRIVE EN ZAKELIJK

Leuk om te lezen? Geen van deze blogs missen en de laatste in je mailbox? Abonneer je dan nu hieronder.

 

We hebben het vaak over gevoel…Als ik de radio aan zet hoor ik een presentator binnen 5 minuten over gevoel spreken. “Voor mijn gevoel is het te laat” of “Voor mijn gevoel is het anders” zijn van die standaard uitdrukkingen. Maar denk hier eens over na, zijn dit wel gevoelens?

Als ik binnen een conflictrelatie mijn diensten aanbied communiceren mensen vaak niet meer anders. “Voor mijn gevoel begrijp je mij niet” zegt de een tegen de ander of mijn “gevoel zegt dat je niet eerlijk bent”. Maar zijn dit wel allemaal gevoelens? In de meeste gevallen gaat het niet eens over de gevoelens, maar gaat het over het verdedigen van jezelf, je gelijk willen halen of wil je de ander een mening opleggen.

We zijn in mijn beleving zo in de war, dat we niet meer weten wat een gedachte, een gevoel of een emotie is. We halen alles door de war en onderscheiden het niet meer. We luisteren niet echt naar de ander, maar eigenlijk ook niet echt naar onszelf. “Voor mijn gevoel is het te laat” is helemaal geen gevoel in mijn optiek, het is een redenering, een conclusie, een stelling, een uitgangspunt of nog iets anders, maar geen gevoel. Wellicht ligt er wel en gevoel ten grondslag, bijvoorbeeld angst. Dat is niet anders bij de andere uitspraken. “Voor mijn gevoel begrijp je mij niet” is ook een uiting, wellicht zou de uitspraak “ik voel mij niet begrepen” beter passen. Echter lijkt die laatste niet zo sterk als de eerste. Bij de eerste zit er zeer waarschijnlijk een afwijzende reactie aan gekoppeld richting de ander, maar bij de tweede zit er meer verdriet in waarschijnlijk.

Dit lijken details, maar ze maken een enorm verschil. Mensen zijn zich in mijn beleving vaak niet zelfbewust van het gevoel en hoe ze dat omschrijven en of teruggeven. Het is schering en inslag dat mensen boos worden, deuren achter zich dichtgooien maar eigenlijk angstig, wanhopig of intens verdrietig zijn.

We halen het door de war, en daardoor worden problemen vaak niet oplosbaar. Je probeert namelijk iets op te lossen wat het probleem niet is. Punt is dat het probleem niet is dat iemand boos is, maar bang bijvoorbeeld. Er zijn honderden woorden voor diverse gevoelens en emoties. Deze zijn in basis alle maal te herleiden naar 8 basis gevoelens: Liefde, Angst, Vreugde, Woede, Verdriet, Verrassing/Verbazing, Schaamte, Walging

‘De emotie encyclopedie’ omvat 350 emoties en hun betekenissen tezamen met handreikingen om deze informatie constructief te gebruiken. Emoties leiden ons, helpen ons herstellen of stappen te zetten en geven informatie over wat ons ware zelf aangeeft dat we nu nodig hebben. Ze geven feedback op hoe onze binnenwereld omgaat met de buitenwereld. Door dit te begrijpen leren we communiceren met ons diepste zelf en kunnen we ons overtuigingengereedschap afstemmen op wie wij werkelijk zijn. Hierdoor zullen wij een leven aantrekken dat meer uitgelijnd is met ons diepste wezen en kan ons volste potentieel naar buiten komen. Maar je kan dat pas als je de emoties herkent. En dan hebben we het alleen nog maar over emoties, wat nu als je daar nog eens gevoelens aan toekent?

Ik zie daar zelf namelijk nog eens een verschil in. Gevoel gaat voor mij dieper en is meer ‘puur’ dan een emotie maar uit zich vaak minder heftig. Gevoel zegt meer over wat je voelt, wie je bent en een emotie zegt meer over een uiting van dat gevoel, wat je doet.

In mijn ogen zijn we te ver bij onszelf vandaan geraakt. We weten niet meer echt wat we voelen, waarom we dat voelen en hoe we reageren op dat gevoel. Wat ik doe is dat ik mensen dichter bij zichzelf breng. Ik maak mensen weer meer ZELFbewust van wanneer ze iets denken, wanneer ze iets voelen en van wat ze nu eigenlijk voelen. Ik sta even stil bij de essentie van de problematiek, en dat maakt dat er oplossingen komen. Echte oplossingen.

Een mooi iets is dat we het vaak als zelf benomen als we een gedachte inzetten als we dat benoemen als gevoel. Generiek zeggen mensen dan vaak: “Voor mijn gevoel is het zo dat” In deze zin is het heel vaak zo dat het geen gevoel is, maar een gedachte. Een gedachte die voor het gevoel ingrijpt, en die gedachte uiten we dan.

Voor mijn gevoel is dit een mooi stukje tekst….. Of ben ik van mening dat het leuk stukje tekst is en ben ik trots op wat ik heb geschreven?

Martin Goedknegt

ZELFbewustzijn als LIFE & RELATIECOACH, PRIVE EN ZAKELIJK

Leuk om te lezen? Geen van deze blogs missen en de laatste in je mailbox? Abonneer je dan nu hieronder.

 

Soms doet het mij pijn. Pijn dat mensen doen wat ik heb gedaan. Ze cijferen zichzelf weg door de ervaringen die ze hebben opgedaan, gevormd door ‘normen en waarden’ in de maatschappij. Mensen die zich anders gedragen, die zichzelf niet zijn. Mensen die geen contact durven te maken omdat ze bang zijn om afgewezen te worden. Mensen die zichzelf niet laten zien omdat ze bang zijn dat ze dan ‘beter’ zouden zijn als een ander.

Iets anders doen als wat werkelijk bij je past is iets wat ik ook jaren heb gedaan. Achteraf gezien ben ik veel gevoeliger als ik ooit had durven dromen. Mensen die dat destijds tegen mij zeiden verklaarde ik voor gek. Ik zei dat ik heel goed wist wie ik was wat ik deed en waarom ik dat deed. Zo zitten mensen ook voor mij als ik een vrije dag heb. Dan heeft niemand een probleem, echter als ik doorvraag, staan ze op en gaan ze liever ergens anders zitten :). Niemand heeft een probleem, echter kennen ze de eigen kinderen niet echt, kunnen niet opschieten met de buurvrouw, kunnen niet uitstaan dat hun zus naast de schoenen loopt, hebben moeite met de afwijzing van collega’s, voelen zich niet gehoord door de directeur, de partner of door de ouder(s). Maar nee….we hebben geen probleem. En als er al een probleem is, ligt dat echt aan de ander!

Ook dat deed ik. Toen ik depressief riep ik uit alle onmacht met een vol volume naar de ander dat die het anders moest doen…. En dat zie ik ook terug om mij heen, wij hebben geen probleem als de ander het anders zou doen. Ik werd alleen wakker.

De ander moest het niet anders doen…Ik moest het anders doen.

Ik geef met regelmaat het voorbeeld dat ik tijdens mijn depressie aangaf dat ‘als iedereen het anders zou doen’ ik gelukkig zou worden. Maar dat zag ik natuurlijk niet goed, dat is nu voor mij zo logisch als wat. Maar destijds kon ik niet die grip op mijn denken krijgen zoals dat ik nu heb ontwikkeld. Het gekke is alleen dat jij in een beperkte mate ook zo handelt. Jij wijst ook naar de ander dat die iets niet goed doet. Personeel wat je niet begrijpt, een partner die maar blijft zeuren, een ouder die geen tijd voor je neemt, collega’s die echt niet wijs zijn… Vaak gaat dat maar door en in sommige gevallen gaan we het vuurtje ook nog een beetje aanwakkeren. We jutten de betreffende persoon nog wat verder op of gaan we er zelfs andere bij betrekken. En als het niet veranderd, neemt dat toe tot een mate dat we het niet meer willen. Dan vertrekken we.

In mijn ogen is dit een geval van een tekort van eigenwaarde, je kent jezelf niet de waarde toe om de situatie te veranderen. Gevoelens zoals machteloosheid, moedeloosheid, onmacht steken de kop op, en over je kop gesproken, die draait volle toeren om iedereen te overtuigen van jouw gelijk, van jouw kennis en van jouw inzichten.

Maar wat ben je nu eigenlijk aan het doen? Is dit gedrag representatief voor de gedachte dat jij een hoge eigenwaarde hebt? Is dit werkelijk respect hebben voor jezelf?

Want past het werkelijk bij jou om negatief te spreken over je leidinggevende als je werkelijk de tijd neemt om naar de nader te luisteren en gaat zorgen dat je die gaat begrijpen? Of waarom zou je je partner in een negatief daglicht plaatsen als je werkelijk om je partner geeft?

Ik ben van mening dat jij waarde hebt. Dat jij waarde hebt om een verandering te realiseren die je graag zou willen. Wat je ervoor moet doen is jezelf die waarde toekennen en de manier waarop je de ander benaderd gaan veranderen. Maar dat is moeilijk, je handelt namelijk in patronen. Zo zie ik bijvoorbeeld ouders die 22 jaar lang tegen hun kinderen zeggen dat ze de schoenen moeten opruimen. Maar als die kinderen het na 22 jaar nog niet doen, zou je het dan net anders moeten aanpakken? Dat geldt in mijn beleving ook voor jou. Als jij vastloopt in iets wat je graag zou willen, ga het dan eens anders doen.

Ken jezelf waarde toe binnen de relatie(s) die je hebt, loop er niet voor weg, ga niet schreeuwen, ga niet opstoken. Ken jezelf waarde toe, ken de ander waarde toe en ga eens met een nieuwsgierige kijk het gesprek aan. Laat eens achterwege wat jij vindt, stel eens een vraag aan de ander: Waarom doe jij eigenlijk wat je doet? Waarom doe je het zo? Wat wil jij eigenlijk bereiken?

Eigenwaarde komt vaak onder druk in de opvoeding zoals we die hier uitvoeren in Nederland, daar kun je vaak niet eens echt iets aan doen. Dat ontstaat door cultuur, normen en waarden en een tekort aan kennis bij de ouder. Laten we eerlijk zijn, op het vlak van opvoeding doen we maar wat. Eigenwaarde is wel te ontwikkelen, daar weet ik alles van. Ik verloor mijn eigenwaarde helemaal tijdens mijn depressie. Ik heb geleerd hoe je die terugvindt, ZELFbewustzijn is de weg.

Martin Goedknegt

ZELFbewustzijn als LIFE & RELATIECOACH, PRIVE EN ZAKELIJK

Leuk om te lezen? Geen van deze blogs missen en de laatste in je mailbox? Abonneer je dan nu hieronder.

Vertrouwen in de ander lijkt wel het probleem te zijn, maar in bijna alle gevallen is in mijn ogen een gebrek aan vertrouwen in de ander, een gevolg van een dieper gevoel bij jezelf. Vertrouwen lijkt iets te zijn wat je kunt ‘waarnemen’, dat is dan ook vaak de reden dat je dat als probleem omschrijft. Wat in mijn beleving echter zeker niet betekend dat het vertrouwen ook werkelijk het probleem is.

Bij een gebrek aan vertrouwen, doen we normaal gesproken nog iets. We projecteren het gebrek aan vertrouwen gelijk op de ander. De ander is niet te vertrouwen is dan de conclusie. Maar klopt dat wel? Gaat het wel werkelijk om de ander, is die ander werkelijk niet te vertrouwen? En waarom zou ik moeite hebben met vertrouwen op de ander, als ik genoeg vertrouwen heb in mezelf en de situatie waarin ik zit?

Zou het niet kunnen zijn dat jij door alles wat je hebt meegemaakt, misschien niet meer zoveel vertrouwen hebt in jezelf, terwijl je wel denkt dat je dat hebt? Heb je daar wel eens echt even bij stil gestaan? En als je nu niet genoeg vertrouwen hebt in jezelf, hoe moet je dan genoeg vertrouwen hebben in de ander? Durf je een ander wel te vertrouwen als je jezelf niet echt vertrouwd?

Als ik geen vertrouwen meer heb in een ander ben ik vaak onbewust gelijktijdig ook bang. Bang dat ik niet OK ben of bang dat er iets gaat gebeuren wat ik misschien niet aankan. En als ik bang ben, ga ik dat als mens compenseren in mijn gedrag (compensatie gedrag). Ik ga dan bijvoorbeeld heel stoer doen, ik ga mezelf sterker laten overkomen als dat ik me voel.

Als ik weinig (zelf)vertrouwen heb, heb ik ook vaak moeite om me onder grote groepen mensen te bevinden. En als ik dat al doe, wil ik graag iemand naast me hebben een soort houvast of ik wil weg kunnen uit de situatie als ik dat wil. Ik zoek een maatje, een partner een vriend die aandacht heeft voor mij. Pal daar tegenover staat dat ik het ook fijn vind om helemaal alleen te zijn, dat geeft me namelijk rust. Want als ik niet veel vertrouwen heb (in mezelf), ben ik op iedereen aan het letten in mijn omgeving. Ik wil namelijk de situaties graag voorspelbaar maken.

Maar hoe komt het dan zover dat mijn (zelf)vertrouwen laag is? Wat ik hiervoor kan doen is een beeld schetsen:

Stel je voor dat je als kind ervaren hebt dat je afgewezen werd door je ouders. In veel gevallen gebeurd dat ook, een ouder keurt onbedoeld het kind af i.p.v. het gedrag. Een ouder zegt dan: Je bent een moeilijk kind, Je bent niet te hanteren, Je bent onmogelijk, Je bent……. Je bent….

Wat de ouders eigenlijk bedoelen te zeggen, Je bent een kind waar ik van hou, maar wat je doet vind ik niet fijn.

Dat is een groot verschil. Als je een kind onbedoeld afwijst in wie het is, ervaart het kind pijn en afwijzing en trekt het zich terug. Als het kind ervaart dat wat het doet niet goed is, gaat het kind het gedrag aanpassen. Waarom? Omdat een kind als het klein is, niet zelfstandig kan overleven, het wil dus erkenning en aandacht van de ouders. Het kind wil ervaren dat het OK is in wie het is.

Los van het feit of de ouders het kind werkelijk afwijzen of niet, gaat het er voornamelijk om wat het kind zelf ervaart. Wat er namelijk ook kan gebeuren is dat je afwijzing ervaart zonder dat dat zo is bedoeld. En als je als kind afwijzing hebt ervaren ga je vaak dat ook in groepsverband ervaren. Dan gaat de pijn toenemen, omdat het kind gelijktijdig of in een later stadium ervaren dat het kind door de groep wordt afgewezen, dan hebben we het over buitensluiten.

Buitensluiten is voor het brein een van de meest bedreigende situaties, omdat buitensluiten per direct vanuit nature de kans op overleven bedreigd. Denk maar eens aan een groep herten op de savanne, waarbij het zwakke hert als van nature door de groep wordt buitengesloten. Als er roofdieren in de buurt zijn, focussen die zich op de dieren die buitengesloten worden, zij zijn namelijk het makkelijkste te pakken. Buitensluiten ervaar je als, en is biologisch gezien, zeer bedreigend.

Ervaringen van afwijzing en buitensluiting zijn voor je systeem dus hele bedreigende situaties, zeker als dat gaat aanhouden. Je ervaart dat je voortbestaan in het geding komt en gaat dus in verzet. Je gaat in eerste instantie proberen de verbinding weer te herstellen en de ander proberen te overtuigen van jouw gelijk. Je gaat in eerste instantie opnieuw proberen verbinding te maken, maar omdat wij als mens in patronen handelen, ga je waarschijnlijk weer ervaren dat je wordt afgewezen.

In eerste instantie ga verbinden door op een positieve manier aandacht te vragen, als dat niet werkt ga je het doen door negatieve aandacht te vragen. Je gaat degene door wie jij je afgewezen voelt bijvoorbeeld voor alles en nog wat uitmaken. Maar ook die ander heeft een grens. Het ironische is dan ook dat als jij je buitengesloten voelt, en je dit gedrag gaat vertonen, de mensen waar je veel contact mee hebt, jou uiteindelijk ook werkelijk gaan afwijzen en/of buitensluiten, omdat die ander dat niet meer volhoudt.

Vaak gaat een dergelijk proces gepaard met hele heftige gevoelens en uitingen. Zoals onbegrip, frustratie, machteloosheid, wanhoop. Allemaal terwijl jij je eigenlijk niet bewust bent van wat het probleem werkelijk is. Wat het dichtstbij komt in wat we kennen benoemen, is dat de ander niet te vertrouwen is.

Maar zoals ik al schreef, vertrouwen in een ander missen is vaak een gevolg van een beschadiging bij jezelf. Dat kan zoals in dit voorbeeld uit de opvoeding komen, maar ook door bijvoorbeeld een ongeval of een ernstige ziekte.

Als dit langer gaat aanhoudt, heb je wellicht inmiddels geleerd dat eigenlijk niemand te vertrouwen is, je voelt je onbegrepen en alleen. Je hebt niet veel vrienden meer over, je leeft niet echt maar overleeft eerder en de band met je familie is zwak. Als dat aanhoudt ervaar je diep van binnen veel pijn, hartpijn. Het verdriet wat je hebt is heel intens en komt van diep, een soort bodemloze put. Daar tegenover staat dat je rationeel heel scherp bent, je alles kunt verklaren, je heel goed alleen kunt zijn en misschien zelf wel aangeeft dat je nooit iemand zult missen.

Als het zover gekomen is, ben je waarschijnlijk andere aan het aanvallen, andere aan het afwijzen, laat je niemand meer echt toe tot je hart en doe je het liefst de dingen die je doet, alleen.

Dit weekend in het clubgebouw ervoor ik het weer. Een man zakt door zijn knieën, en aait mijn hond. Hij zegt, schichtig opkijkend naar mij en mijn vriendin: Ik hou meer van dieren als van mensen….en langzaam draait hij zijn hoofd weer terug naar het dier. Dat raakt mij, omdat ik snap wat die man heeft ervaren….

Realiseer je dat als je jezelf ergens herkent in dit verhaal, dat vertrouwen in andere te herstellen is als je leert het vertrouwen in jezelf te herstellen. Wellicht reageer je hier gelijk op, door te zeggen in vertrouw mezelf. Maar stel jezelf dan eens deze vraag: Als ik werkelijk op mezelf zou vertrouwen, waarom laat ik degene van wie ik echt hou dan niet helemaal toe?

Martin Goedknegt

ZELFbewustzijn als LIFE & RELATIECOACH, PRIVE EN ZAKELIJK

Leuk om te lezen? Geen van deze blogs missen en de laatste in je mailbox? Abonneer je dan nu hieronder.

Het is twee voor twaalf – De liefdesrelatie

“Martin, we hebben contact met jou gezocht omdat het twee voor twaalf is, we hopen dat relatietherapie ons kan helpen”. Dit is één van de antwoorden die ik krijg als ik vraag waarom ik er ben als het gaat om ondersteuning bij de relatie. Deze zin wordt meestal naar mij uitgesproken door de partner die het de meeste druk ervaart dat de relatie niet goed gaat. Dit is vaak ook de partner die contact met mij heeft opgenomen en dit is vaak de partner die bang is de ander, of de relatie te verliezen. De klok van de andere partner geeft in veel gevallen een andere tijd aan, daar is het 12 uur, of soms zelfs 2 over 12. 

12 uur wordt spreekwoordelijk gezien als oriëntatiepunt  van hoe de relatie er aan toe is, in de ogen van de partners. 12 uur wordt gezien als de grens van wel of niet nog bij elkaar kunnen komen. De een is wanhopig optimistisch, die denkt dat er nog genoeg fundament is om de relatie te ‘herstellen’, waarbij de andere partner de relatie een totaal andere waarde toekent en soms zelfs als beperking ervaart. Wat ontstaat is dat beide partners hun eigen standpunt gaan herhalen naar de ander, ze proberen de ander te overtuigen van hoe zij het zien en dat wat de ander ziet, niet klopt. Spanning gaat toenemen, het gevoel van onbegrip gaat een rol spelen en er komt een fase aan dat een van de twee partners weer open komt te staan voor de aandacht van een ‘ander’. Er worden verklaringen gezocht waarom het zo is dat je in deze situatie zit, en die verklaringen liggen vaak extern of machteloosheid wordt ervaren. Als de externe situatie anders zou worden, komt het wel goed….

Wat ik weet als ik in een dergelijke situatie terecht kom, de relatie die ooit is geweest niet meer terug kan komen.

Daarvoor is het ‘te laat’, je draait misschien de tijd wel terug, maar de ervaringen niet.

Ik weet  ook dat een goede relatie mogelijk is, maar dat de vorm van die relatie nog moet worden bepaald. Dat zou best wel eens opnieuw een liefdesrelatie kunnen worden die zelfs meer fundament heeft als ervoor. Het kan zo zijn dat het niet meer als een ouderschapsrelatie, een vriendschappelijke relatie een lat relatie zal worden. Als je eenmaal in deze positie zit kan het heel veel kanten opgaan. Wel heb je invloed, de vraag is hoe sterk zoek je de oplossing bij jezelf, en wat heb jij er voor over en wat ga jij ervoor doen?

Wat een behoorlijke invloed heeft op het resultaat is de complexiteit die is ontstaan binnen de relatie. Denk hierbij aan hoe druk de partners het hebben in het dagelijks leven, hoe belangrijk materialisme is, hoeveel externe druk er wordt ervaren, wat mensen bereid zijn te gaan doen of op te gaan geven, hoe lang deze situatie speelt en of een van de twee gevoelens heeft voor een ander, of zelfs misschien al verliefd is op een ander. Dat zijn een aantal factoren die echt verschil maken. Als je pas een jaar niet echt lekker in de relatie zit, of al 15 jaar iets mist is echt fundamenteel anders.

Wat een relatie op een moment als dit nodig heeft is dat je weer met elkaar in gesprek komt en elkaar beter gaat begrijpen. Dus het is van belang de communicatie om te buigen van ‘praten tegen elkaar’ naar ‘in gesprek zijn met elkaar’.

Wat je ook helpt is dat er duidelijkheid komt. Wat is nu eigenlijk de echte status van de relatie, en wat doet dat met mij? Je gaat dan jezelf en je eigen gedrag beter begrijpen. Het kan bijvoorbeeld zo zijn dat jij denkt dat je niet zonder de ander wilt leven, of niet zonder de ander kunt leven. Maar als je dat denkt, ben je je dan ook bewust van welke druk je eigenlijk bij de ander neerlegt? En als je dat gebeurd, denk je dat een ander een relatie wil met iemand die zoveel druk op de relatie legt? Vraag jezelf eens af, zou ik dan wel een relatie met mezelf willen als ik doe wat ik nu doe?

Wat ik zie gebeuren is dat er vaak veel meer speelt als een relationele vraag, en dat moet duidelijk worden. Dat kan van alles zijn maar het gaat altijd om gedrag, gedrag van jezelf en de ander. In veel gevallen hebben mensen die bij mij komen veel meegemaakt, en dat wat zij hebben meegemaakt heeft iets gedaan met hoe je als mens in het leven staat. Vaak zijn jullie je niet bewust van wat er eigenlijk is veranderd in je eigen behoeften.

Een ding is zeker, als je in deze positie komt, spelen er veel emoties, gevoelens en gedachten. het is vaak een warboel, en ik motiveer mensen om pas echt keuzes te maken als er rust en duidelijkheid is. In bijna alle gevallen zit er iets helemaal niet meer recht in de relatie. de partner die het als 2 voor 12 benoemt ervaart vaak een afhankelijkheid van de relatie, terwijl de partner die het als 12 uur ziet, in heel veel gevallen met een loyaliteitsconflict zit en de ander niet wil teleurstellen of pijn wil doen. Houden van is maar in enkele gevallen wat tekortschiet. Het houden van is vaak niet meer genoeg, er moet structureel een verandering komen in hoe de relatie vorm krijgt en wat de relatie geeft. Ik ben dan blij dat mensen externe hulp hebben gezocht. Dit omdat ik weet dat een dergelijke situatie dusdanig veel emotie en gevoel oproept, dat je niet genoeg kennis in huis hebt om het tot een goed einde te brengen, los van wat dat einde is.

Martin Goedknegt

ZELFbewustzijn als LIFE & RELATIECOACH, PRIVE EN ZAKELIJK

Leuk om te lezen? Geen van deze blogs missen en de laatste in je mailbox? Abonneer je dan nu hieronder.

Een ‘open relatie’

De wereld om ons heen verandert, en dat doet iets met de liefdesrelatie die wij hebben als mens. We komen meer en meer in een wereld waarin we kort vooruit kijken, ons minder zorgen maken voor later en meer leven in het nu. 

We worden bewuster van onszelf en hoe we met de wereld waarop we leven omgaan. We zien dat het anders moet, en zetten ons daarvoor in als dat kan en het niet te veel van ons vraagt. Een batterij gooien we niet zomaar meer in de prullenbak, en papier, plastic en groenafval scheiden we wat vaker. Normen en waarden zijn aan het veranderen en zo ook de wensen die we hebben bij de relatie. De relatie die we hebben of zouden willen. We veranderen zelfs meer en meer actief de relatie met onszelf. We eten bewuster en bewegen bijvoorbeeld bewuster. We doen meer aan mindfulness, Yoga, meditatie, zithouding persoonlijke ontwikkeling en maken meer tijd voor het gezin.

Al die veranderingen brengen ook een verandering in de liefdesrelatie teweeg.

Waar we vroeger de relatie als een gegeven ervoeren nadat we eenmaal ‘ja ik wil’ hadden gezegd, is dat nu niet meer zo stellig. Waar we vroeger een duidelijke rol hadden wat je doet als man of als vrouw, doet de man ook dingen die de vrouw vroeger deed en andersom. Die veranderingen doen iets met onze kijk op de relatie van nu. Waar we vroeger de relatie en het gezin als invulling van ons leven zagen, is de relatie en het gezin meer en meer een aanvulling op ons leven aan het worden. En als die aanvulling niet geeft wat we zoeken, dan hebben we een uitdaging. Want hoe maak je dat bespreekbaar?

Vaak zijn we bang om aan te geven dat we niet meer blij worden van de relatie die we hebben, of zelfs dat we ervaren dat de relatie ons beperkt in het geluk of het gevoel wat we willen ervaren. In veel gevallen zeggen we het niet omdat we de ander niet willen kwetsen of onzeker willen maken, omdat het probleem dat groter wordt als dat het hoeft te zijn. Omdat we bang zijn verdrukken we vaak onze onvrede en/of angst, en die verdrukte gevoelens komen op den duur als een grote donkere wolk of muur tussen jou en je partner in te staan. Het kan ook zijn dat je niet in staat bent om echt door te laten dringen, of je geeft signalen af die de ander niet echt herkent. Er komt in die gevallen een gevoelsmatige afstand. Vanuit die afstand gaan we ons meer afsluiten voor de ander binnen de relatie die we hebben, en worden we kwetsbaar voor aandacht van een ander.

Aan de ene kant sluit je je af, maar aan de andere kant wil je (vaak onbewust) wel graag een gevoel invult krijgen dus open je jezelf. Voor je het weet ervaar jij kriebels bij een ander, welke je in eerste instantie negeert. De drang om die positieve gevoelens te ervaren is heel sterk. Voor je het weet zit je in een soort roes…je bent echt geraakt door iemand, je krijgt conflicten met jezelf, je wilt jezelf iets gunnen en je niet beperken…je leeft tenslotte maar een keer en je wilt jezelf niet tekort doen… misschien ga jij je jezelf wel overtuigen, zo erg is het niet, een keertje kan toch wel, het stelt niet voor….

Het gevolg is dat mensen op den duur vreemdgaan (hoe vreemd is dat eigenlijk?), en als je de cijfers ziet en publiciteit volgt, wordt alleen maar meer. Als dat eenmaal is gebeurd, als je de normen binnen de relatie hebt overschreden gaat er veel gebeuren. Er komt ruimte voor negatieve gevoelens. Je normen en waarden die ooit zo belangrijk zijn geweest gaan onderuit. Je krijgt spijt, je kunt jezelf niet meer aankijken, je vind jezelf dom en tegelijkertijd voel je je fijn en van waarde. Je kunt eigenlijk niet meer echt open zijn, behalve naar die ene echte vriend of vriendin. Binnen de relatie is er iets in gang gezet wat een grote complicerende factor wordt, het vertrouwen wordt geschonden. Je gaat ontkennen en de ander gaat op basis van gevoel wantrouwig worden. De klok is gestart met twee voor twaalf, en vanaf twaalf uur gaat de tijd ineens veel sneller. Maar eigenlijk kun je niet meer echt open zijn naar jezelf of je partner met wie jij ooit besloten hebt je leven te delen. Je partner heeft ineens iemand naast zich, die niet open is. Misschien wel een typisch voorbeeld van een gesloten relatie, niet open kunnen zijn.

Meer en meer willen mensen een vorm van een open relatie. Niet in een vorm om met ‘Jan en Alleman’ intimiteit te delen of seks te hebben, maar wel meer open als wat we van onze ouders hebben gezien. Daar hebben we nog wel last van het beeld wat we hebben in deze maatschappij bij een open relatie. Een open relatie lijkt zo te zijn dat je met iedereen op een onveilige manier op een willekeurige plek in een onbekend en onfris bed beland. Toch zit dat anders. De ontwikkeling si dat de huidige mensen meer en meer een open relatie willen, om zichzelf op meerdere vlakken met een selectieve groep mensen te kunnen delen, op een veilige en open manier. In mijn ogen is een open relatie heel goed haalbaar, waarbij ik wel weet dat het veel vraagt van de personen die in die open relatie zitten. Het belangrijkste om een open relatie goed te kunnen voeren is jezelf heel goed kennen. Een goed zelfbeeld hebben, een gezonde en stabiele eigenwaarde en natuurlijk zelfvertrouwen. De praktijk leert dat dat vaak niet het geval is. Jaloezie is een voorbeeld daarvan, of boosheid, verdriet en gevoel van een sterke onrust.

Als een deze waarden niet in balans is, is de kans dat het ‘misgaat’ een kwestie van tijd. Ik geloof dan ook niet dat je een open relatie zomaar kunt starten als je in een ‘gesloten’ relatie zit. Wel kun je daar samen naartoe groeien als je dat echt zou willen. Dat gaat stap voor stap en dan is naast de eerdere waarden die ik noemde, communicatie als vaardigheid van enorm groot belang.

In mijn ogen wil iedereen eigenlijk een open relatie. Jij ook anders zou je dit niet lezen. De vraag is alleen, doe jij wat je wil?

Met een open relatie bedoel ik vooral een vorm dat je echt helemaal open kunt zijn naar de ander. Ik denk ook dat dat het uitgangspunt is van de open relatie zoals die in de volksmond wordt bedoeld (Polyamorie). Je moet echt open naar elkaar kunnen zijn, voordat je een ander in je (liefdes)relatie betrekt. Wat mij opvalt is dat mensen bij een vriend of vriendin soms meer open zijn, als bij de liefdespartner. Dat doe jij waarschijnlijk ook. Maar ook hier geldt, doe jij wel wat je wil?

Je kunt een relatie naar een ander niveau brengen als je dat zou willen. Als je voor een meer open seksueel contact zou willen gaan, denk ik zeker dat de eerste stap is meer open te leren zijn in je huidige relatie. De vraag is, heb je dat ervoor over?

Realiseer je tegelijkertijd dat als jouw partner komt met de vraag voor een open relatie, dat niet betekent dat jij niet goed genoeg bent. Het betekent dat je partner iets meer wil binnen de relatie als dat die nu beleeft, wat niet eens hoeft te betekenen, dat als er een open relatie zou zijn je partner dan gaat vinden wat hij of zij zoekt. Omdat wat diegene zoekt, zomaar eens iets kan zijn wat hij of zij niet kan vinden, ook niet in een open relatie. 

Wat belangrijk is in mijn ogen is de vraag, geeft de huidige relatie vorm jou wel echt wat je zoekt, en zo niet, maak jij dat wel bespreekbaar en komt er ook die verandering die jij graag zou willen? Zo niet, laat dan niet je vraag vallen, maar zoek een weg om tot de invulling van je verlangen te komen.

Martin, Life- en Relatiecoach

De nieuwste blogs in je mailbox en niets missen? Laat je gegevens even achter.

Je zou meer Egocentrisch ‘moeten’ zijn!

Als we niet lekker in ons vel zitten, zijn we geneigd dat aan de ander toe te kennen. De ander doet is waardoor ik me zo voel zeggen we dan. Ik zeg, dat is niet waar. Jij doet iets waardoor jij iets voelt, je bent je er alleen niet van bewust.

Soms pijnlijk verwarrend, zo’n opmerking!

De mensen die ik help, help ik met een relationeel vraagstuk. Eigenlijk doe ik dat ook als het een individuele vraag is. Wat er altijd aan de hand is, is dat mensen niet ‘weten’ hoe ze verder ‘moeten’, en ik vind het dan knap dat ze tot het inzicht zijn gekomen om hulp aan een ander te vragen. Ook al is dat in de beleving van de mensen soms vanuit wanhoop. Als ik met mensen in gesprek kom zitten zij vaak vol in de ratio. Antwoorden aan het bedenken, situaties te verklaren, gedachten te analyseren, moe en soms zonder hoop. Wat ik doe, is mensen helpen uit het hoofd en in het gevoel te komen. Ik doe dat omdat de antwoorden volgen als je begrijpt welke gevoelens je eigenlijk ervaart. En laat het duidelijk zijn, een gevoel kan iets heel anders zijn als een gedachte of een emotie.

Wat in mijn ogen een oorzaak is waarom mensen naar een ander kijken, is omdat ons wordt aangeleerd dat jij jezelf als oorsprong zien, niet OK is! In alles ‘behoren’ we de ander eerst te bedienen, en dan onszelf. We horen te wachten tot iedereen aan tafel zit voordat we starten met eten. We horen niet voor te piepen in de rij. Als we iets samen hebben gedaan, spreken we over een wij, waarbij we de ander eerst te benoemen. Alles op dit front is eigenlijk tegennatuurlijk handelen…eerst de ander dan onszelf… Denk je dat het in het dierenrijk zo werkt? Wij benoemen het als je het anders zou doen, egoïstisch of egocentrisch. We maken daarmee direct de associatie dat dat ECHT NIET OK IS.

We vinden het dus in alle opzichten goed dat we de ander eerst stellen. Toch? Wel is er in mijn ogen een hele duidelijke uitzondering. Toen ik depressief was, en aangaf dat de ander het anders moest doen zodat ik gelukkig kon worden…waren de mensen eerst stil, meer vervolgens kwam de opmerking, dat ik het nu toch echt bij mezelf moest zoeken. Ik kon nu ineens de ander niet belangrijker maken als mijzelf.

Na de lessen die ik geleerd heb in mijn leven en in het herstel van mijn depressie, heb ik ook geleerd dat we eigenlijk een fundamenteel cultuurprobleem hebben. We maken de ander belangrijker als onszelf. Omdat we ons dat hebben aangeleerd, doen we het ook als vanzelfsprekend als we iets negatiefs ervaren. Dat ligt dan ook aan de ander, logisch eigenlijk. Daarnaast associëren we Egocentrisch vanuit de cultuur met een negatieve klank. Het is niet ok om egocentrisch te zijn. Maar is dat zo…is dat niet ok? Is het dan wel ok dat we de ander verantwoordelijk maken voor wat wij zelf voelen?

Wat mij uit mijn depressie heeft gehaald, staat haaks op de cultuur die heerst. Ik heb koste wat het koste voor mezelf gekozen. Ik wilde herstel, ik wilde uit de situatie, ik wilde het anders. Ik nam verantwoordelijkheid voor mijn eigen daden, ik koos voor mijn geluk. Ik koos voor mijn onafhankelijkheid. Ik koos ervoor de confrontatie aan te gaan met de gedachtes die ik had. Ik besloot me te gaan ontwikkelen. Ik besloot keuzes te maken van wat ik echt wilde. Ik besloot…ik..ik…ik… En dat is zeer egocentrisch. Maar is dat dan fout?

En als dat nou juist goed is als je ziek bent, waarom is egocentrisch dan fout als je niet ziek bent? En is het niet zo dat als we werkelijk zouden snappen wat egocentrisch is, we juist zouden aanmoedigen bij mensen dat meer te zijn?

Waar ik in geloof is dat als mensen juist meer zichzelf centrisch zien, ze ook meer verantwoordelijkheid gaan nemen voor de eigen daden. Juist niet eerst de ander voorop stellen, maar verantwoordelijkheid nemen voor wat jezelf ervaart. Je kunt leren zelf verantwoordelijkheid te nemen voor wat je denkt, of je oordeelt, wat je doet, hoe je reageert. Wat je nodig hebt is een wil, een doel en moed. Moed om door te pakken als het moeilijk wordt, de wil om in beweging te komen en een doel om richting te krijgen.

Maar laat vanuit mijn perspectief niemand je ooit vertellen, dat egocentrisch opstellen een negatieve houding is. Waarbij ik wel wil stellen, dat egocentrisch iets anders is als Egoïstisch!

De dikke van Dale omschrijf egocentrisch als: “het eigen ik tot middelpunt makend” waarbij egoïstisch wordt omschreven “als een egoïst” waarbij Egoïst wordt omschreven als “iemand die alleen aan zichzelf denkt” In mijn ogen zijn dat hele andere standpunten. Ik kan mezelf namelijk prima centraal zetten, in het belang van een ander. Dat is egocentrisch, maar niet egoïstisch.

Waar ik mensen toe aanmoedig is als je probleem ervaart, juist meer vanuit een egocentrisch punt te kijken. “Wat is mijn aandeel in deze problematiek”, “Wat voel ik”, “wat zeg ik”, “wat hoor ik”, “wat doe ik”, “hoe reageer ik” en waarom doe “ik” dat.

Als je wat meer egocentrisch zou zijn, zul je waarschijnlijk minder egoïstisch opstellen en komt dat geen wat jij graag wil, sneller binnen handbereik.

Martin Goedknegt

ZELFbewustzijn als LIFE & RELATIECOACH, PRIVE EN ZAKELIJK

Leuk om te lezen? Geen van deze blogs missen en de laatste in je mailbox? Abonneer je dan nu hieronder.

Mijn moeilijke gevallen.

Je snapt wel dat je als coach verhalen te horen krijgt van mensen die super triest zijn. Mensen die zijn verkracht in de kinderjaren, mensen die opgesloten werden in de kelder, mensen waarbij een ouder de glazen asbak met regelmaat door de kamer gooit richting het kind of mensen van mensen die alcoholist zijn. En ouders die schreeuwend tegenover hun eigen kinderen staan dat ze nu echt moeten beseffen dat kanker de ouder opvreet en dat ze echt dood gaan.

Soms is het lastig om daarmee om te gaan, ik leef me namelijk echt in om ze echt te kunnen begrijpen, tegelijkertijd moet ik het ergens ook weer loslaten omdat ik anders niet kan helpen.  Tussen al die heftige verhalen door gebeuren er ook echt prachtige dingen. Mensen die in hun relatie weer de verbinding durven toe te laten, weer rust en licht en troost kunnen vinden bij de ander. Mensen die hun ziekte werkelijk kunnen omarmen, mensen die hun eigenwaarde terugvinden, mensen die zelfvertrouwen herstellen en mensen die een lach kunnen toelaten omdat het zelfbeeld positief wordt!

Van de week was ik ook bij een stel die heftig discussiëren met elkaar vanuit frustratie,  onmacht en onbegrip. Mensen die vragen stellen waar ze het antwoord al op weten en niet meer kunnen luisteren naar wat de ander zegt. Gevoelens en emoties worden onmiskenbaar in heftige mate getoond, machteloosheid, angst, paniek, stress, boosheid, verdriet, pijn…beide roepende dat het kind wat nog geen jaar oud is, van belang is….in het bijzijn van dat zelfde kind.

Als coach wordt er dan een beroep op je gedaan, het is namelijk makkelijk hier een oordeel over te hebben, maar ik weet als geen ander dat dat oordeel geen waarde heeft. Ik weet dat de mensen zoals in een geval als dit handelen vanuit machteloosheid. Bij mij wordt alle kennis die ik heb aangewend, ga ik veel van mezelf vragen in wie ik ben en wat ik doe. Kennis die ik wekelijks uiteen aan het zetten ben in mijn blogs heb ik hier op het juiste moment in de juiste volgorde nodig. Soms loop ook ik tegen mijn grenzen aan dat ik de situatie niet kan doorbreken zoals ik graag zou willen, dat is dan gelijk mijn motivatie om beter te worden in dat waar ik goed in ben.

 

In dit geval trekt de kleine in zijn loopstoel mijn aandacht…zijn grote bruine kijkers triggeren bij mij een gevoel. Hij vraagt mij in mijn beleving naar hem toe te komen, ik geef daaraan toe, ik luister naar dat gevoel. Ik laat de ouders met elkaar in discussie, sta op van de bank, loop naar hem toe en zak door mijn knieën. De ouders hebben geen idee wat er buiten de discussie van hen om gebeurd, zij zijn aan het proberen de ander te overtuigen, onbegrip aan het uiten. Als ik voor het mannetje zit en hem in zijn ogen kijk, zie ik een enorme rust gecombineerd met een vraag:  “wil je mij helpen”. Dat raakt me, mijn wereld wordt even kleiner en de ruzie van het stel verdwijnt op de achtergrond. Het kleine mannetje lacht naar mij tegelijkertijd zeggen zijn ogen iets anders. Het is duidelijk voor mij dat hij lacht om verbinding met mij te krijgen, alsof dat nodig is. Bij mij werkt dat anders, ik weet namelijk al dat hij dat wil, hij hoeft niet te lachen en ik zie dat hij dat begrijpt. Er is verbinding.

Gevoelsmatig krijg ik het idee dat hij mij verteld dat het allemaal goed gaat komen. Ik ben geneigd te denken dat ‘goed’ betekent dat de ouders weer een liefdesrelatie zullen krijgen, maar ben me gelijktijdig bewust dat dat iets is wat ik zou ‘willen’, en niet perse hoeft te betekenen dat dat ook gaat gebeuren. Een ding is zeker…de ‘kleine’ man weet mij te verleiden de uitspraak te doen: “Ik ga proberen jou te helpen”….en als ik dat zeg, trekt hij zijn mondhoeken op…niet vanuit een lach, maar vanuit de gedachte “Dat weet ik”..

Ik blijf nog een paar seconden in dat moment zitten, langzaam komt de discussie die de ouders nog heftig aan het voeren zijn weer binnen. Toch is er nu iets anders. Ik sta op, ik voel me anders dus ik doe het anders. Ik doorbreek de situatie, ik maak het klein, en we komen tot een eerste afspraak. Ik ben trots op de ouders! Zij komen nu echt tot een afspraak en ik zie dat als een stap in de goede richting van het gezamenlijke doel. In mijn ogen heb ik hier te maken met een goede moeder en een goede vader. Ik wil duidelijk stellen dat als ik denk dat de kleine hier werkelijk in een onveilige situatie zou zitten, ik daar melding van zou maken, maar dat is niet het geval. Ik zie namelijk twee mensen die echt het beste voor hebben met het kind, mensen die het niet lukt om hun eigen angst de baas te blijven. Ouders die naar elkaar misschien hard doen, maar richting het kind echt heel zacht zijn.

Ongeveer 15% van mijn relatie gebonden vragen heeft een kind onder de 3 jaar. Mensen die zich niet bewust waren met welke persoonlijke ontwikkelingsvragen ze zelf liepen voordat ze een relatie starten of aan kinderen begonnen. Mensen die door de relatie of door loyaliteit naar de kleine, geconfronteerd worden met zichzelf, en daar de ‘schuld’ van bij de ander te leggen.

We zijn geneigd als ouder tegen een kind te zeggen: “Je moet nog veel leren”. Maar is dat wel zo? Is het het werkelijk het kind wat nog veel moet leren?

Ik zo het fijn vinden als je dit bericht wil delen, misschien voorkomen we daarmee dat er een kind minder bij mij komt over 30 jaar.

Martin Goedknegt

ZELFbewustzijn als LIFE & RELATIECOACH, PRIVE EN ZAKELIJK

Leuk om te lezen? Geen van deze blogs missen en de laatste in je mailbox? Abonneer je dan nu hieronder.

Dat is toch niet normaal!

Mensen vergelijken zichzelf met andere mensen. Voor je het weet trek je door die vergelijking een conclusie over jezelf of de ander. Dat jij afwijkend gedrag hebt, dat jij niet normaal bent, of de ander……

Het typerende in mijn beleving is dat mensen graag in de norm willen passen, en als ze daar eenmaal inzitten, daar eigenlijk niet willen zijn. We doen alles eraan om maar niet teveel op te vallen. We trekken in mijn beleving heel vaak de conclusie dat als we niet normaal zijn, we niet OK zijn. Voor je het weet gaan we ons onveilig voelen omdat we niet ‘normaal’ zijn. Of we gaan het over de ander hebben. 

Echter omdat we van mening zijn dat het niet normaal is komen we niet tot een antwoord. We gaan vaak direct vol emotie reageren. In veel gevallen komen er gevoelens bij dat we ons verraden voelen, dat we ons aangetast voelen, dat we ons klein voelen. We gaan onmacht ervaren en uiteindelijk ben jij jezelf vol expressie aan het uiten door met het servies te gooien, te schreeuwen, pijnlijke opmerkingen roepen alleen maar omdat je eigenlijk verbinding zoekt. Dit allemaal, omdat wat de ander doet, in jouw ogen niet normaal is, en je het vaak onbewust op jezelf betrekt. Alsof jij de reden bent dat de ander bepaald gedrag vertoont. Ik heb hierbij goed nieuws voor jou, jij bent nooit de reden dat de ander ongewenst gedrag vertoont, de ander is namelijk verantwoordelijk voor het eigen gedrag. 

In mijn ogen is er helemaal geen normaal, dus ook geen normaal gedrag. Elk mens heeft namelijk eigen unieke ervaringen, eigen unieke kwaliteiten, talenten, verlangens, aannames, overtuigingen. elk mens is in een andere omgeving opgegroeid wat gedrag vormt, wat normen en waarden definieerd. Elk mens eet andere voeding en verwerkt die voeding anders zodat de voedingsstoffen in het lichaam anders zijn, zodat er bijvoorbeeld een andere hormoonhuishouding plaatsvind. Waarbij ik wel wil benoemen dat we in een bepaalde cultuur leven, en dat daarin bepaalde verwachtingen zijn gecreëerd.

Elk mens is anders. Meer en meer wijst onderzoek uit dat als er een norm is bepaald, en feitelijk maar heel weinig mensen in die norm passen. Ik ervaar dat voor mezelf ook, ik pas ook zeker niet in de norm. Ik ben wel eens naar een site gegaan waar je kunt zien welke afwijkingen mensen allemaal kunnen hebben als het gaat om gedrag. Een site welke vrij toegankelijk is. Op een degelijke site spreken ze over stoornissen. Nou als ik op een site van stoornissen kijk, heb ik zelf zomaar kenmerken bij 20 van de 40 stoornissen. Maar wat zegt dat nu eigenlijk? Maakt mij dat minder als mens? Omdat ik niet in de norm pas ben ik minder? In de praktijk ervaar ik namelijk dat ik juist omdat ik afwijk, heel effectief ben.

Ik zeg dus dat er geen norm is, en dat jullie samen antwoorden op moeten vinden op de vragen die spelen, omdat jullie als mens uniek zijn. Ga onderzoeken wat je uniek maakt, en ga niet vergelijken. Want ook al ben je niet ‘normaal’, betekent dat zeker niet dat dat niet goed is.

Wat ik wil zeggen is dat als jij jezelf hoor zeggen over jezelf of over de ander “Dat is toch niet normaal”, dat dat zomaar eens waar kan zijn. Probeer echter dan niet gelijk de emotie in te schieten en er een oordeel aan te plakken, blijf eens hangen bij die conclusie. Want als je die conclusie trekt, vraag je dan eens af wat het probleem eigenlijk is als iets niet normaal is.

Martin Goedknegt

ZELFbewustzijn als LIFE & RELATIECOACH, PRIVE EN ZAKELIJK

Leuk om te lezen? Geen van deze blogs missen en de laatste in je mailbox? Abonneer je dan nu hieronder.