De realiteit (van de ander)

Ik ervaar soms dat het moeilijk is voor mij om de realiteit van een ander te kunnen zien. Als ik daar mee bezig ben, kom ik in een soort roes, los van mezelf. En tegelijkertijd, tijdens dat proces voel ik mij een soort vrije kunstenaar. Een kunstenaar die gevraagd wordt de onzichtbaarheid van de gedachte van de ander, via woorden zichtbaar te maken. Op die momenten begrijp ik dat wat ik doe, voor een ander niet te begrijpen is. Het is een vaardigheid die ik door de jaren heen verder heb ontwikkeld welke ik ook nog eens geheel op mijn eigen manier doe. Ik verwoord dan de realiteit en de gevoelens van een ander, en dat staat altijd los van hoe ons wordt geleerd wat de realiteit is, en hoe we daar mee moeten omgaan.

De vragen die mensen mij stellen lopen uiteen. De één lukt het niet om een relatie te starten, de ander niet om de relatie te beëindigen en weer een ander is zichzelf helemaal kwijtgeraakt in de relatie van 16 jaar. Soms kan iemand niet kiezen tussen liefde of verliefdheid, of is iemand van mening dat een ander moet kiezen voor jou of het gezin. Weer een ander zoekt de liefde in de ander, en weer een ander leeft het leven via de ander. Heel divers met voor mij, ook duidelijke overeenkomsten.

De realiteit (van de ander)

Nou ben ik best een rare snuiter in de ogen van de meeste mensen :). Zo had ik laatst weer een voorbeeld waarbij ik zie dat de tranen van de betovergrootouders zich in de familielijn doorzetten als een stromende rivier, op anderhalve meter boven het aardoppervlak. En die tranen vallen dan voor mij op de tafel uiteen, via de ogen van het achter, achter kleinkind. Wonderlijk inzicht, om stil van te worden. Tegelijk voor de meeste mensen, die in de “echte realiteit leven”, pure onzin! Dan kan ik beter zeggen dat het huidige DNA onderzoek laat weten dat trauma’s zich vastzetten in het DNA, dat is vaak wat makkelijker te accepteren :)

Maar verdriet is voor mij dan voelbaar, ook als ik weet dat degene die tegenover mij zit, niet begrijpt waarom zij verdriet voelt. Onmogelijk roept de maatschappij dan in mijn achterhoofd, dat is niet normaal, dat is onzin. Jij kunt het niet zien. Tegelijk roept de man van de vrouw tegen haar (omdat hij het beste met haar voor heeft),  Laat het los. Waarbij de tranen van haar zoon haar hart doen krimpen, ze is de connectie met hem kwijt. Ademhalen en doorgaan….dat is de remedie… dat….. dat is normaal…toch?

Wat ik waarneem is verre van de realiteit die we delen met elkaar, en dus is het onzin. Mensen kijken weg, breken het gesprek af of weten niet wat ze ermee moeten. Maar als het bijdraagt aan de oplossing….is het dan onzin?

De manier van waarnemen

Het is spannend voor mij om mijn manier van kijken neer te zetten in de realiteit die door zoveel mensen wordt beschouwd, waar ikzelf ook een onderdeel van ben. Spannend omdat ik weet wat afwijzing van de groep kan doen, spannend omdat het ego van de ander een vijand zoekt en die zoekt in iets wat het niet kent. En misschien herken jij wel een deel van jezelf in dat wat ik schrijf. Maar wie zou ik zijn als ik niet uitleef wat ik ben of niet doe wat ik kan? Wat zou mijn waarde zijn als ik er zelf niet in durf te geloven? Wat zou mijn artistieke kant waarderen als ik die onderdruk?

Verstand verliezen

Lang ben ik bang geweest mijn verstand te verliezen als ik zou toegeven aan ‘dat geen’ wat ik niet voor waarheid nam. Lang dacht ik dat ik slim moest zijn, alles moest leren, of alles moest onthouden. Lang dacht ik dat wie ik was niet goed was, omdat ik eigenlijk niets wist en dat ik ‘beter’ moest worden. Lang dacht ik dat liefde waarheid werd als ik mijzelf zou bewijzen aan de ander. Lang dacht ik dat ik moest leren wat de waarheid is. Nu ik de drempel voorbij ben om kennis om de waarheid te vinden niet extern te halen, leer ik vertrouwen op de waarheid die aanwezig is. Nu leer ik dat de waarheid niet in de overeenstemming met de ander zit. Nu weet ik dat waarheid bestaat, ook zonder de overeenstemming. Ik heb veel ‘verloren’ om tot deze winst te komen. Nu weet ik dat niet mijn verstand verlies, meer dat ik leer wat verstandig is :)

Meer en meer leer ik vertrouwen op mijn gevoel, mijn hart, mijn inbeeldend en invoelend vermogen. Meer en meer groeit daarin mijn zelfvertrouwen en maakt dat, dat de angst relatief wordt. Meer en meer realiseer ik mij wat het woord realiteit behelst.

Denkbeelden en de realiteit

Ik geloof erin dat mensen tot veel meer in staat zijn als dat er tot op heden wordt aangenomen. Ook zie ik dat mensen denkbeelden overnemen, en die denkbeelden omvormen naar het woord realiteit. Zo heeft een ieder een eigen realiteit, en zo zijn er tussen al die realiteiten overeenkomsten. En die overeenkomsten van aannames en denkbeelden, noemen we de realiteit en zien we als de waarheid.

Bij de delen waar we het niet met elkaar kunnen vinden, gaan we proberen ons denkbeeld op te leggen aan de ander. Als de ander dat niet aanneemt hebben we een voeding voor emotie. We worden bijvoorbeeld boos, verdrietig of gaan ons eenzaam voelen. Een ding weten we dan zeker, het ligt niet aan ons eigendenkbeeld, daarvan ben je echt wel zeker. Als er zoveel zekerheid is, zit iemand met die overtuiging, gevuld met machteloosheid, toch tegenover mij aan tafel. De gene die zij lief heeft, die zij nodig heeft, is er niet voor hem of haar. Dat is zeker. Vaak wordt ik bij het uitspreken van dergelijke woorden aangekeken met een blik die bevestiging zoekt op de negatieve emotie. Bevestiging zoeken, op de zekerheid die je hebt.

Jouw realiteit en die van de ander

Wat ik geleerd heb, is dat de realiteit die jij waarneemt, jouw realiteit is. Zo heeft iedereen zijn of haar eigen realiteit, maar ben je je daarvan niet bewust. Wat jou kan helpen in een conflict met een ander, is snappen dat je geen conflict hebt met een ander, maar dat jouw waarheid, jouw realiteit, geen overeenstemming vind met de waarheid of de realiteit van de ander. Meer is het niet. Je bent alleen gewend, te denken dat je een conflict hebt met een persoon.

De oplossing

De oplossing om, om te gaan met die realiteiten is snappen dat er (altijd) een verschil is, je af te vragen waarom je wil dat de ander jouw realiteit overneemt en je af te vragen in welke mate je kunt omgaan met de realiteit van de ander. Waarbij ik je aansluitend graag verwijs naar mijn andere blog: verantwoordelijkheid nemen voor je eigen gevoel.

Zo is mijn realiteit dat liefde in jezelf zit, en de realiteit van een ander dat je liefde moet krijgen. Zo zal ik ervaren dat ik minder afhankelijkheid ervaar bij liefde, als de ander die denkt dat je liefde krijgt. Zo kan het zijn dat ik vanuit een trauma kan verharden in mijn gedrag en dat niet als realiteit ziet, maar de ander dat wel degelijk zo kan ervaren.

Er is een verschil, dat is waar, maar wat is de impact ervan op jou?

Het voorkomen van conflicten start met dit besef. Makkelijk gezegd, dat weet ik, tegelijk is het met de juiste ontwikkeling, ook makkelijk gedaan! Dat is de invloed die jij hebt op jouw realiteit, de vraag is wat doe je ermee?

Duidelijkheid

Voor mij is duidelijk geworden dat normaal in één en dezelfde realiteit niet bestaat. Ik zou in een groep van 100 mensen, niet de normale persoon kunnen aanwijzen, waarbij ik dat ook niet kan als ik zou moeten kiezen tussen slechts twee personen. Jij kan dat misschien, maar probeer het eens als je dat denkt. Klik hier eens op deze foto, en vraag jezelf eens af….wie is hiervan normaal, en waarom is dat zo?

Ik persoonlijk kan niet aangeven wat normaal is, ik heb geleerd wat het meest als normaal wordt gezien voor een persoon, en dat dat wat we ‘normaal vinden’ zit in het deel waarin de verschillende realiteiten van de verschillende mensen overeenstemming vinden. Hoe meer overeenstemming mensen met elkaar ervaren hoe meer waarheid en ‘normaalheid’ er wordt ervaren. Ik echter ontdek in mijzelf dat wat ik denk niet de waarheid is. Ik ervaar, dat ik de waarheid niet hoef te denken. Ik ervaar dat de waarheid er is, voor iedereen beschikbaar is en dat het zelfbewustzijn jou zal helpen, tot die waarheid te komen. Daarin is de keus eenvoudig, wil ik dat? Gevolgd door de vraag, wat ben ik bereid daarvoor te doen?

Motiveren

Ik zou jou willen stimuleren op zoek te gaan naar jouw waarheid, je niet te laten leiden door wat jouw wordt voorgespiegeld wordt als de waarheid. Want de waarheid die jou wordt voorgehouden, daarvan weet je diep van binnen al, dat dat niet de waarheid is. Doe er iets mee, het verrijkt je leven los van de leef’tijd die je hebt te gaan of hebt gehad. Iedereen kan grip hebben op zijn eigen realiteit, ik heb er grip op, met mijn depressie als aanleiding, maar jij kan dat ook. Berust niet in de waarheid die voorgespiegeld wordt, leer er mee omgaan, beperk jezelf niet tot die realiteit. Als je ontwikkeld, ga je meer liefde ervaren, rust, vrijheid. Het is een keus, vraag jezelf eens af, wat doe jij aan jouw persoonlijk geluk?

Martin Goedknegt

Coach in zelfbewustzijn.

 

Deel dit artikel:

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on tumblr
Share on vk
Share on reddit
Share on email
Martin Goedknegt

Martin Goedknegt

Ik help mensen die vastlopen met zichzelf en in de relaties die zij hebben. Zowel persoonlijk als relationeel.
zelfbewustzijn
Social Beoordelingen
4.9
Gebaseerd op 61 beoordelingen

Leave a Replay

Zorg dat je niets mist, schrijf je in voor mijn nieuwsbrief en ontvang altijd mijn nieuwste blog posts

Of volg mij op social media

Mijn nieuwste blog posts:

zelfbewustworden

De realiteit (van de ander)

Ik ervaar soms dat het moeilijk is voor mij om de realiteit van een ander te kunnen zien. Als ik daar mee bezig ben, kom ik in een soort roes, los van mezelf. En tegelijkertijd, tijdens dat proces voel ik mij een soort vrije kunstenaar. Een kunstenaar die gevraagd wordt de onzichtbaarheid van de gedachte van de ander, via woorden zichtbaar te maken. Op die momenten begrijp ik dat wat ik doe, voor een ander niet te begrijpen is. Het is een vaardigheid die ik door de jaren heen verder heb ontwikkeld welke ik ook nog eens geheel op mijn eigen manier doe. Ik verwoord dan de realiteit en de gevoelens van een ander, en dat staat altijd los van hoe ons wordt geleerd wat de realiteit is, en hoe we daar mee moeten omgaan.

Lees verder »
zelfbewustworden

10 jaar ZELFontwikkeling

In 2016 ben ik begonnen met het werk wat ik op dit moment doe. Vandaag, inmiddels duizenden mensen geholpen met problemen die zij ervoeren, gaat het elke dag opnieuw door. Toch is het anders.

Lees verder »
zelfbewustworden

Een aanpak bij relatietherapie

Als een relatie eenmaal verstoord raakt, treedt er verwijdering in. Die verwijdering neemt toe, en dat voel je. Vaar gebeurd dat onbewust, en weet je eigenlijk niet wat het veroorzaakt, en heb je ook niet echt door hoe ver je al van elkaar verwijderd bent. Je hebt dat niet door, omdat het je nooit is geleerd. Vragen als wat is een verbinding, hoe voel je die, hoe toets je dat of wat is een relatie nou eigenlijk, zijn ons nooit gesteld, en vandaar dat je ook niet weet hoe het nu eigenlijk gesteld is.

Als die verwijdering eenmaal inzet valt de emotionele verbinding verder weg. Dan val je terug in een rol die je hebt, bijvoorbeeld, de rol van vader of de rol van moeder. Vanuit die rol neem je een verantwoordelijkheid, en (overleef)leef je ‘gewoon’ door.

Lees verder »

Facebook