De relatie op zijn einde

Wanneer je elkaar leert kennen, zit je aan de telefoon met een grote grijns, waarbij je de overeenkomsten die je in elkaar herkent deelt. Wanneer je uit elkaar gaat, zul je via de app verwijtend de verschillen vanuit frustratie benoemen en je bezighouden met een schuldvraag. In het begin kun je niet leven zonder de ander; aan het einde verstikt de ander je in alle opzichten. Aanvankelijk is alles goed, uiteindelijk lijkt de ander alles fout te doen. In het begin kun je niet van de ander afblijven, aan het einde raak je elkaar niet meer aan. In het begin zie je oplossingen, en aan het einde lijkt alles een groot probleem. In het begin bruis je van energie, en aan het einde ben je helemaal uitgeput. In het begin heb je alles voor de ander over, maar aan het einde moet de ander wijken voor alles waar jij recht op hebt.

De relatie op zijn einde:

Verslagen zit ze tegenover mij. Ze heeft de relatie niet kunnen redden; ik kom te laat binnen. Het is geen twee voor twaalf meer.

De pijn, voornamelijk omtrent de gedachte van wat ze de kinderen aan gaat doen, raakt haar in haar hart. Haar hoofd zakt voorover en wordt opgevangen door haar handen, terwijl haar ellebogen op haar knieën rusten. Ze kijkt weg, ademt uit, wanhoop steekt de kop op en verdriet dringt zich aan haar op. Haar ademhaling stokt, ze slikt, en haar lichaam begint te schokken.

Ze had een beeld toen ze 12 jaar geleden “ja” zei tegen haar partner, van hoe het nu loopt. Die ene persoon, waar zij zich aan kon optrekken, die ene die haar begreep zoals haar ouders haar nooit begrepen hadden. Weemoed weerklinkt met een zucht. Het besef dat haar ouders haar nooit echt hebben begrepen en dat zij hier nu weer zo zit, komt hard aan.

Wat hadden ze een plezier samen, die emmer water, die ene vakantie, dat ene moment; wat een overeenstemmingen, toekomstdromen, hartstocht en passie. Ze hadden elkaar… Ooit waren ze onvermoeibaar en vochten ze voor de droom die ze samen hadden gecreëerd.

Nu is dat weg.

Wat zie ik

Ik kijk naar hoe ze zich voelt. Praten is nu zinloos, want het draait niet om kennis; het gaat echt niet om wat ik weet of kan. Voor haar draait het om verwerking, besef, doordringen, twijfel, eigenwaarde, machteloosheid, pijn, verdriet, wanhoop, teleurstelling, angst, veroordeling en het besef daarvan. Een besef van wat er nu gebeurt.

Ze weet niet meer wat ze moet doen, maar zo kan het niet verder. Ze wilde nog vechten voor de relatie, maar dat kun je niet alleen, en hij laat het afweten. Hij heeft geen probleem, zegt hij tegen haar. Alsof dat liefde is. “Ik heb geen probleem.”

Ze zit vast, zij wil verder. Door haar persoonlijke ervaringen ontdekt ze meer en meer wie ze werkelijk is en hoe ze in het leven wil staan. Een ding is zeker: hoe het nu is, werkt voor haar niet meer. Maar wat nu? Hoe kan ik verder als de ander niet meegaat? Het besef dat je in de relatie niet vindt wat je zoekt, is pijnlijk, vooral als de ander niet ingaat op de diepere vragen. Ze voelt dat.

Het vervolg

Dan doet ze haar best om er iets van te maken. Ze gaat praten, initiatief nemen, kleine veranderingen doorvoeren. Maar wat als daar gehoor aan wordt gegeven? Dan verandert haar verzoek aan de ander langzaam in een onbeantwoord verlangen. Een ongekoesterd verlangen. Ze accepteert dat er iets ontbreekt en richt zich op wat er wel is. Ze probeert het gedrag van de ander te vergoelijken en probeert over haar verlangens heen te stappen. Haar behoeften komen onder druk te staan, en ze gaat andere wegen zoeken, ze probeert zichzelf af te leiden van wat ze denkt te missen.

Wat er tegelijkertijd gebeurt, waar ze zich niet van bewust is, is dat ze door over haar gevoelens en verlangens heen te stappen, emotioneel minder beschikbaar wordt. De verbinding die ze zocht, wordt nu ook onbewust van haar kant onmogelijk gemaakt. De relatie is het punt voorbij waar ze hem nog opzocht, waar ze echt begrip kon tonen en echt kon luisteren. Zoals ze dat in het begin als vriendin prima kon!

Langzaam maar zeker zal ze, zonder dat ze dat nu zelf weet, in het komende jaar gaan accepteren dat hij niet geeft wat zij zoekt. In de komende eindeloze gesprekken zal hij aangeven dat hij ervaart dat hij niet goed genoeg is en dat het allemaal aan hem zal liggen. Het onbegrip en de frustratie nemen vanaf beide kanten toe in een steeds sneller oplopend tempo. Langzaam maar zeker wordt geaccepteerd dat er geen toekomst samen is, en dat leidt tot wanhoop en berusting. Hij blijft zeggen dat het allemaal aan haar ligt, en zij zal zeggen dat het ook aan hem ligt. Beide individueel gesproken hebben ze eigenlijk niet echt een probleem.

Op een gegeven moment wordt dan de keuze gemaakt. De stress neemt aanzienlijk toe, er wordt van alles tegen elkaar gezegd. Met vrienden wordt besproken wat de ander allemaal wel niet zegt en doet, en daarin wordt steun gevonden. “Ik was allang weg geweest!” is doorgaans het antwoord daarop.

Meerdere keren wordt benoemd of geroepen dat het beter is om te stoppen met elkaar, maar toch blijven ze bij elkaar. Iets houdt hen tegen, vaak is dat in een dergelijk stadium angst voor de toekomst.

Totdat ineens het inzicht komt dat je beter af bent zonder de ander. Een van beiden hakt de knoop door.

Soms omdat je je hebt opengesteld voor een ander (vreemdgaan), en die je heeft laten zien wat je verlangt, en soms gewoon een situatie, een gevoel, een inzicht. Dan wordt de keuze op een ander niveau gemaakt, intrinsiek. Daarna volgt een heel moeilijk moment: ze moeten het de kinderen vertellen.

Voor je het weet zijn er weer een aantal maanden, jaren of weken verstreken, maar uiteindelijk is het dan zover: het gesprek met de kinderen volgt. Soms is dit zelfs voor de tweede keer. De kinderen schrikken ervan, maar doen tegelijk hun best om de boodschap niet te hard binnen te laten komen. Leeftijd speelt zeker een rol. Ze spelen door, pakken de telefoon, vragen of ze van de bank af mogen, of zeggen: “We wisten het al.” Ze laten emoties toe of rennen weg. Hoe dan ook, nu is er geen weg meer terug. Scheiden wordt een feit.

De nieuwe realiteit

Dit is de nieuwe realiteit: we gaan scheiden. Maar je hebt geen idee waar je aan toe bent, tenzij je dit al een keer eerder hebt meegemaakt. Je hebt geen idee wat je moet doen, wat je moet regelen.

Lachend zegt de vrouw tegenover mij: Ik heb dit ook nog nooit eerder gedaan, en ze verdedigt zich dat ze dit altijd allemaal door haar partner liet regelen. De manier waarop ze dit uitspreekt, laat mij merken dat ze zichzelf hierover veroordeeld. Het was altijd wel makkelijk, maar ik had het beter zelf ook kunnen doen.

Er voor elkaar zijn

Je bent er nog voor elkaar, voor zover dat kan. De een doet dit, de ander doet dat. Seks is losgekoppeld van passie en lust; het is een soort surrealistische gewoonte geworden waarbij het soms verre van prettig is.

De mediator of advocaat

Beiden struinen het internet af, vragen in hun netwerk rond op zoek naar een mediator. Vol overtuiging dat ze hier samen goed uit moeten komen, omdat dat in het belang van de kinderen is. Beiden knikken instemmend naar elkaar, maar beseffen niet dat wat goed is voor de ander soms heel ver uiteen kan liggen.

De gesprekken met de mediator volgen. Het eerste gesprek is onwennig en onwerkelijk. Er worden vragen gesteld waar geen enkel antwoord op is, omdat niets hiervan parate kennis is. Dan gaan beide partners het huiswerk doen, waarbij de een veel meer zal doen dan de ander. De frustratie neemt toe: jij wilde toch ook scheiden?

Dan wordt in het tweede of derde gesprek duidelijk dat de een het helemaal niet zo goed voorheeft met de ander. Het is ongekend wat die nu allemaal roept en zegt! Dan wordt duidelijk dat ze beide voor hun eigen belang aan het vechten zijn, en op pijnlijke wijze voelen ze dat ze niet meer van belang zijn voor de ander. Dat besef komt onbewust hard binnen, en de verontwaardiging verandert snel in verbittering.

De partner die in eerste instantie zei dat ze hier samen goed uit moeten komen, samen door een deur moeten kunnen, staat ineens als een wolf voor het eigen gelijk, en vindt dat niet meer dan normaal. Hoe kan het nou dat hij/zij zich zo opstelt naar mij? Is het huis belangrijker dan ik? Het huis belangrijker dan de kinderen? Wat is dit? Waar is de waarde van de woorden: “Ik wil dat de scheiding goed geregeld wordt?”

Rekening houden met elkaar

“Natuurlijk doe ik er alles aan zodat jij hier kunt blijven wonen,” roept de een uit. Ook omdat de kinderen in het achterhoofd spelen. Zij voelt zich nog min of meer verantwoordelijk voor deze stappen en is geneigd toezeggingen te doen met betrekking tot de financiële afwikkeling. Ze hoopt daarmee escalatie te voorkomen. Ze hoopt op vrede, “we moeten wel samen door een deur kunnen.” Hij zit daar echter anders in, “ik hoef niet samen met jou door een deur te kunnen, maar dat snap jij niet. Je wil toch geen ruzie?”

Dan begint het grote graven in de administratie. Ineens wordt zichtbaar dat er eigenlijk niets goed op orde is. Vloekend, tierend en machteloos belt ze de hypotheekverstrekker, de pensioenpartij, de verzekeraar. In de volgende twee gesprekken met de mediator wordt het steeds killer en abstracter. Beiden gaan meer voor hun eigen belang staan, en in grote stappen wordt duidelijk dat er een goede keuze is gemaakt om uit elkaar te gaan.

Tegelijkertijd hebben ze dromen, wensen en angstbeelden, allemaal gerelateerd aan huisvesting en toekomst. Waar moet ik heen? Waar wil ik wonen? Waar word ik gelukkig? Wat past bij mij? En waar ga ik echt niet wonen? Niet te ver bij de kinderen vandaan toch zeker? Het woningaanbod, de kosten, de hypotheek, het inkomen, de alimentatie… hoe dan? Vrienden proberen haar gerust te stellen, “het komt allemaal wel goed,” maar er is niemand die het voor haar oplost.

Het hoofd draait op volle toeren, ze wil alles weten, ze moet van alles doen. Tegelijkertijd voelt ze zich eenzaam, onbegrepen, angstig. Haar ouders hebben moeite met de keuzes die ze maakt, haar vrienden lijken opeens meer naar de ander te trekken. Eigenlijk heeft ze dat altijd al geweten, maar ze heeft dat verdraaid met het idee dat het ook haar beste vrienden zijn. Ze breekt!

Intens verdriet dient zich aan. De scheiding haalt iets weg van het kleed dat de realiteit heeft bedekt. Er vormen zich een soort kampen, mensen die ze in vertrouwen had genomen, stellen zich achter de ander op. De verslagenheid maakt boosheid, onbegrip en wanhoop los. Ze neemt afstand en wacht af wie haar nog opzoeken, om te zien wie haar echte vrienden zijn.

Ze leeft in een soort roes, en daar bovenop wordt de realiteit zichtbaar. Haar toekomstige ex-partner is zonder dat hij het haar heeft verteld, bezig met een ander! Hij die nooit tijd had voor haar, heeft nu tijd voor een ander! Ze heeft tegen vriendinnen geroepen “dat moet hij zelf weten,” maar nu komt die wetenschap als een priem in haar hart binnen. Het doet intens pijn, haar lichaam knikt dubbel omdat de pijn niet te dragen is. Boosheid volgt, ze zal hem wel even vertellen hoe het zit, maar hij verweert zich; “We zijn toch uit elkaar,” zegt hij, terwijl ze midden in een scheidingsproces zit. Dat zal ze hem wel even vertellen. Is hij achterlijk geworden!!

Haar eigenwaarde krijgt een knauw, en ze veroordeelt de ander. Ze zoekt steun bij haar ouders, maar die zitten in hun eigen proces.

Voordat alles door de rechter geregeld is, wil ze de papieren nog een keer zien. Ze komt terug op eerdere toezeggingen, en het idee dat ze samen door een deur willen vervlakt. Hij voelt het onrecht, afspraak is afspraak. De mediator heeft er de handen aan vol. Ze benoemt wat dit gedrag van hem met de kinderen gaat doen, en dat hij echt even moet wachten waar hij mee bezig is. Zij gaat bepalen hoe de ander zich moet gedragen. Maar hij laat zich niets meer zeggen door haar, uit elkaar is uit elkaar. Zoek het uit, boos loopt hij weg en slaat de deur dicht, terwijl zij hem naroep, en ondanks de enorme emoties is er niets veranderd. Emotioneel wordt duidelijk dat hij eigenlijk niet meer beschikbaar is voor haar, alleen is zij zich daar nog niet echt van bewust.

“Wat heb ik gedaan,” denkt ze. Was het echt zo slecht? Maar gelijk weet ze ook dat het zo niet kon. Ze richt zich op de toekomst, “ik heb ruimte voor mezelf nodig.” Ze slaapt in een andere kamer, smeert zijn brood niet meer, walgt bij zijn ondergoed en trekt haar eigen koers. Ze maakt afspraken, maar hij houdt zich er niet aan. Met een beetje geluk escaleert het niet verder.

Als het gevoel van onrecht of machteloosheid toeneemt, kunnen er in korte tijd tienduizenden euro’s aan advocaatkosten ontstaan. Alles om het gevoel van onrecht te voorkomen.

Formeel uit elkaar

Dan is de scheiding formeel, de uitspraak is er. Veel is nog hetzelfde en alles is eigenlijk anders. Ze heeft nog niet de huisvesting gevonden die bij haar past. Ze irriteert zich meer en meer aan haar (inmiddels) ex-partner. Hij appt met haar, op de bank, onder de douche, op het toilet, in de auto met de kinderen achterin… Dat kan zo echt niet! Hij moet echt op een andere manier met de kinderen omgaan, en hij moet echt iets meer bijdragen aan het huishouden. Ze is zijn werkster niet!

Maar die huisvesting, die urgentie neemt toe, je moet echt weg hier. De eisen worden lager en huizen die ze voorheen niet eens bekeek, krijgen nu de aandacht. Dan is het idee daar dat ze een tijdje gewoon in dat andere huis gaat wonen. Net als de auto die ze heeft, begint ze gewoon eenvoudig. Het verschil wordt zichtbaar, en ineens beseft ze dat ze in haar eentje financieel niet zoveel heeft als samen. Het leven is duur, huizen zijn niet bereikbaar. Ze ziet het niet meer zitten. De pijn van de scheiding komt binnen. Werk is alleen nog maar afleiding, en zonder enig besef zet ze de wekker, doet ze wat ze moet doen. Zo overleeft ze deze periode. Dan ineens, onverwacht en uit onverwachte hoek, komt er een meevaller: een auto voor een koopje, een huis, een nieuwe baan of aandacht van die ene leuke man, en ineens ziet ze weer licht aan het einde van de tunnel.

Maar nu even niet! Ze wil helemaal niet horen over haar kansen. Ze wil haar pijn voelen, boos zijn op die ander, en de frustratie voelen van alle onrecht dat haar is aangedaan. Ze wil niet opgewekt de toekomst tegemoet treden, ze wil even in die put blijven zitten. Ze wil boos zijn, heel boos!

Totdat ze ineens van haar dochter een glimlach krijgt. Of ze krijgt een compliment van een collega. Ze merkt dat ze zelfstandig keuzes kan maken, en dat ze de juiste keuzes maakt. Ze heeft een baan, een huis, en ze gaat afspraken maken met die ander. Ze heeft rust in haar leven.

De nieuwe toekomst

Dan is het zover. Ze leeft haar leven, niet meer dat van een ander. Ze maakt plannen voor de toekomst. Ze heeft geen zorgen meer over het hier en nu. Ze vertrouwt weer op de toekomst. Ze weet dat ze goed is zoals ze is. Ze heeft weer een doel in haar leven. Ze geniet van alles wat er gebeurt en datgene wat haar voor de voeten wordt geworpen. Ze leeft!

Veel van deze stappen staan voor veel mensen te wachten als er een relationeel einde komt, waarbij sterk de vraag is of ze ervan leren of niet. Dat hefet doorgaans te maken met de begeleiding die in een dergelijk proces wordt geraadpleegd. Want als er geen nieuwe kennis komt, is de vraag wat er werkelijk anders wordt.

 

Deel dit artikel:

Martin Goedknegt

Martin Goedknegt

Ik help mensen die vastlopen met zichzelf en in de relaties die zij hebben.
zelfbewustzijn
Social Beoordelingen
4.8
Gebaseerd op 76 beoordelingen

Leave a Replay

Zorg dat je niets mist, schrijf je in voor mijn nieuwsbrief en ontvang altijd mijn nieuwste blog posts

Of volg mij op social media

Mijn nieuwste blog posts:

De relatie op zijn einde

Wanneer je elkaar leert kennen, zit je aan de telefoon met een grote grijns, waarbij je de overeenkomsten die je in elkaar herkent deelt. Wanneer je uit elkaar gaat, zul je via de app verwijtend de verschillen vanuit frustratie benoemen en je bezighouden met een schuldvraag. In het begin kun je niet leven zonder de ander; aan het einde verstikt de ander je in alle opzichten. Aanvankelijk is alles goed, uiteindelijk lijkt de ander alles fout te doen. In het begin kun je niet van de ander afblijven, aan het einde raak je elkaar niet meer aan. In het begin zie je oplossingen, en aan het einde lijkt alles een groot probleem. In het begin bruis je van energie, en aan het einde ben je helemaal uitgeput. In het begin heb je alles voor de ander over, maar aan het einde moet de ander wijken voor alles waar jij recht op hebt.

Lees verder »
Via de emotie bij het gevoel komen

Gevoel afsluiten (in de liefdesrelatie)

De tijdsgeest veranderd, en daarvandaan veranderen ook de (liefdes)relaties die wij met andere hebben. Meer en meer is er veiligheid om ons heen, en daarvandaan komt er meer ruimte en behoefte om over gevoelens te gaan praten. Onbewust hebben we doorgaans gevoelens afgesloten, voornamelijk ook omdat we niet geleerd hebben er mee om te gaan. Maar als we gevoel afsluiten in de liefdesrelatie, wat is daar de impact van?

Lees verder »
Relatie time out

Een relatie time out?

Ik kom binnen, leuk huis alles best op orde. Ik kom helpen met de relationele vraagstukken die de personen in de relatie hebben.

Soms loop ik binnen bij mensen die op een punt beland zijn dat het ze uitspreken dat het zo op geen enkele manier verder kan.

Toch word ik dan glimlachend ontvangen, maar de spanning, radeloosheid en uitputting is ook goed voelbaar. We gaan in gesprek en binnen een paar minuten komen uitspraken als: “ Zo houd ik het echt niet vol ”, “ Zo kan het echt niet verder ”, “ We zijn vastgelopen”, “ Ik zit in een gouden kooi ”, en de heftigste in mijn ogen: ”Ik wil het niet meer”. Dit wordt dan doorgaans uitgesproken met diepe, zware emoties. De mensen zelf omschrijven dat punt, als ik één op één met ze spreek als ‘helemaal gebroken zijn’ of ‘helemaal op zijn’ en ‘het allemaal niet meer weten’.

Lees verder »

Facebook