De wijzende vinger, gewoon?

 

Vrijdagmiddag, ik loop over de dijk in een rustige buurt. Er komt een auto de straat ingereden en dat trekt om de een of andere manier mijn aandacht. Ik denk door het stuurgedrag in combinatie met de snelheid. Er zijn een aantal lege parkeerplaatsen achter elkaar vrij, en de bestuurder steekt met een ruk aan het stuur en aanhoudende snelheid de auto in. Dan aan het einde gaat de auto plots in de achteruit en met hogere snelheid rijd de auto naar het begin van de vrije parkeerplaatsen waar abrupt wordt afgeremd. Er zitten in de voorstoelen een mevrouw en een kind. Ik kijk van bovenaf naar het schouwspel. Wat me opvalt is dat de vrouw zeer onrustig overkomt. Ik lees in haar lichaamstaal dat ze boos is. Het heeft mijn aandacht. Haar hoofd staat autoritair voorover gebogen, en de schouders zijn breed uitgezet. Ze steekt met veel emotie een wijzende en bestraffende vinger op naar de jongen. Direct is duidelijk dat dit een discussie is, die al even gaande is. Het gaat om het feit dat de jongen iets heeft gedaan wat in de ogen van de vrouw niet gewenst is.

Even denk ik dit gaat uit de hand lopen omdat de spanning bijna voelbaar is. Enkele seconden later komt de dame zich de auto uit worstelen, gooit de autodeur achter zich dicht en loopt met grote passen achterom de auto naar de andere kant van de auto. Het kind (van ik schat 10 jaar) is ook uitgestapt en voelt zich zichtbaar klein. Het kind komt enigszins beduusd over en wat mij opvalt is dat het kind niet erg onder de indruk is. Eigenlijk is gelijk duidelijk dat dit tafereel zich vaker afspeelt. De wijzende vinger is weer terug en midden op straat gaat het tafereel door. Dan enige tellen later verdwijnen beide personen door de voordeur naar binnen.

Ik loop met een gevoel in de rondte van “had ik hier iets aan kunnen of moeten doen”? Maar het escaleerde niet echt, en dit beeld past nu eenmaal in het huidige straatbeeld. Ik verbaas me er over hoe ouders soms tegen hun kinderen uitvallen. Veelal ligt er van alles achter waardoor de ouder boos wordt. Maar moet dat nu zo? Is dat de beste oplossing, of doet de ouder het zo omdat de ouder niet beter weet hoe het anders zou kunnen?

Voor mij gaat dit over bewustzijn. Bewustzijn welk voorbeeld jij een kind geeft, en bewustzijn waarom je als ouder boos bent. Wat de impact van jouw boos zijn is en of het uiten van je boos zijn alleen om het kind gaat. Vaak doen we namelijk sneller boos als we druk ervaren door andere oorzaken, welke we dan over het kind uitstrooien. Maar ook is vaak het boos zijn niet echt. We doen boos, maar vaak zijn we eigenlijk teleurgesteld. In dit geval teleurgesteld in wat het kind heeft gedaan, maar ook teleurgesteld in onszelf omdat het kind iets doet wat we niet willen, en we kennelijk iets niet goed doen in de opvoeding.

Zou de ouder die zich hier met een wijzende vinger midden op straat, en rijdend achter het stuur, zichzelf bewust zijn dat ze eigenlijk verdrietig is? En als ze dat wel zou zijn, zou ze zelf dan weten hoe ze het ook anders kan doen? Het gedrag van kinderen is een reflectie van de ouder. Wat zou het kind hier leren?

Martin Goedknegt

Life- en relatiecoach

Leuk om te lezen? Geen van deze blogs missen en de laatste in je mailbox? Abonneer je dan nu hiernaast

Deel dit artikel:

Martin Goedknegt

Martin Goedknegt

Ik help mensen die vastlopen met zichzelf en in de relaties die zij hebben. Zowel persoonlijk als relationeel.
zelfbewustzijn
Social Beoordelingen
4.9
Gebaseerd op 74 beoordelingen

Leave a Replay

Zorg dat je niets mist, schrijf je in voor mijn nieuwsbrief en ontvang altijd mijn nieuwste blog posts

Of volg mij op social media

Mijn nieuwste blog posts:

Via de emotie bij het gevoel komen

Gevoel onderdrukken

Soms voel je je ineens ‘gebroken’, verdriet dient zich aan, het gevoel wegdrukken werkt niet meer. Je begrijpt het niet, je schud onbewust met je hoofd, wat is dit, het overvalt je, maar ooit heb je geleerd het gevoel te onderdrukken.

Er schiet van alles door je heen. Gevoel van onrecht, pijn, eenzaamheid en machteloosheid. Tranen dingen zich aan in de hoeken van je ogen.

Wanhoop dient zich aan, en in de stilte worden geluiden hoorbaar die je herkend als woorden…ineens hoor je de stem weer van je ouders; “Niet huilen…..je……”

De rest hoor je niet, het blijft steken op ‘niet huilen’. Door de jaren heen heb je methodes ontwikkeld die zich zonder enig aarzelen nu gaan afspelen. Alsof je een muziekdoosje oppakt wat door de jaren heen steeds dezelfde handeling in de juiste volgorde afspeelt. Je gaat gevoel wegdrukken.

Lees verder »

Relationeel geluk

Ik richt mij in mijn werk op twee doelgroepen, persoonlijke ontwikkeling en relationele ontwikkeling.

Hoe ik het zie is dat je persoonlijk ontwikkeld ‘moet’ zijn als je meer relationeel geluk wilt ervaren. De persoonlijke ontwikkeling is in mijn ogen te definiëren in 8 verschillende niveau’s. We nemen al snel genoegen met wat het is, dat is omdat ‘iedereen’ dat doet. Ik zie dat mensen doorgaans net niveau 1-2 halen, wat bestaat uit het kunnen benoemen van gevoelens. En als je dat kunt, heeft de relatie daar baat bij. Maar waarom zou je niet meer met de relatie doen?

Lees verder »

Facebook