De wijzende vinger, gewoon?

 

Vrijdagmiddag, ik loop over de dijk in een rustige buurt. Er komt een auto de straat ingereden en dat trekt om de een of andere manier mijn aandacht. Ik denk door het stuurgedrag in combinatie met de snelheid. Er zijn een aantal lege parkeerplaatsen achter elkaar vrij, en de bestuurder steekt met een ruk aan het stuur en aanhoudende snelheid de auto in. Dan aan het einde gaat de auto plots in de achteruit en met hogere snelheid rijd de auto naar het begin van de vrije parkeerplaatsen waar abrupt wordt afgeremd. Er zitten in de voorstoelen een mevrouw en een kind. Ik kijk van bovenaf naar het schouwspel. Wat me opvalt is dat de vrouw zeer onrustig overkomt. Ik lees in haar lichaamstaal dat ze boos is. Het heeft mijn aandacht. Haar hoofd staat autoritair voorover gebogen, en de schouders zijn breed uitgezet. Ze steekt met veel emotie een wijzende en bestraffende vinger op naar de jongen. Direct is duidelijk dat dit een discussie is, die al even gaande is. Het gaat om het feit dat de jongen iets heeft gedaan wat in de ogen van de vrouw niet gewenst is.

Even denk ik dit gaat uit de hand lopen omdat de spanning bijna voelbaar is. Enkele seconden later komt de dame zich de auto uit worstelen, gooit de autodeur achter zich dicht en loopt met grote passen achterom de auto naar de andere kant van de auto. Het kind (van ik schat 10 jaar) is ook uitgestapt en voelt zich zichtbaar klein. Het kind komt enigszins beduusd over en wat mij opvalt is dat het kind niet erg onder de indruk is. Eigenlijk is gelijk duidelijk dat dit tafereel zich vaker afspeelt. De wijzende vinger is weer terug en midden op straat gaat het tafereel door. Dan enige tellen later verdwijnen beide personen door de voordeur naar binnen.

Ik loop met een gevoel in de rondte van “had ik hier iets aan kunnen of moeten doen”? Maar het escaleerde niet echt, en dit beeld past nu eenmaal in het huidige straatbeeld. Ik verbaas me er over hoe ouders soms tegen hun kinderen uitvallen. Veelal ligt er van alles achter waardoor de ouder boos wordt. Maar moet dat nu zo? Is dat de beste oplossing, of doet de ouder het zo omdat de ouder niet beter weet hoe het anders zou kunnen?

Voor mij gaat dit over bewustzijn. Bewustzijn welk voorbeeld jij een kind geeft, en bewustzijn waarom je als ouder boos bent. Wat de impact van jouw boos zijn is en of het uiten van je boos zijn alleen om het kind gaat. Vaak doen we namelijk sneller boos als we druk ervaren door andere oorzaken, welke we dan over het kind uitstrooien. Maar ook is vaak het boos zijn niet echt. We doen boos, maar vaak zijn we eigenlijk teleurgesteld. In dit geval teleurgesteld in wat het kind heeft gedaan, maar ook teleurgesteld in onszelf omdat het kind iets doet wat we niet willen, en we kennelijk iets niet goed doen in de opvoeding.

Zou de ouder die zich hier met een wijzende vinger midden op straat, en rijdend achter het stuur, zichzelf bewust zijn dat ze eigenlijk verdrietig is? En als ze dat wel zou zijn, zou ze zelf dan weten hoe ze het ook anders kan doen? Het gedrag van kinderen is een reflectie van de ouder. Wat zou het kind hier leren?

Martin Goedknegt

ZELFbewustzijn als LIFE & RELATIECOACH, PRIVE EN ZAKELIJK

Leuk om te lezen? Geen van deze blogs missen en de laatste in je mailbox? Abonneer je dan nu hieronder.

Loading

Deel dit artikel:

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on tumblr
Share on vk
Share on reddit
Share on email
Martin Goedknegt

Martin Goedknegt

Ik help mensen die vastlopen met zichzelf en in de relaties die zij hebben. Zowel op persoonlijk als op zakelijk vlak.
zelfbewustzijn
Social Beoordelingen
4.8
Gebaseerd op 49 beoordelingen

Leave a Replay

Zorg dat je niets mist, schrijf je in voor mijn nieuwsbrief en ontvang altijd mijn nieuwste blog posts

Of volg mij op social media

Mijn nieuwste blog posts:

De reden van het leven waarom zijn wij hier?

De reden van dit leven

Ik kreeg afgelopen week een mooi inzicht tijdens een gesprek wat ik voerde met een jonge vrouw. De vrouw die tegenover mij zat is vastgelopen in haar leven. In mijn ogen een leuke vrouw! Jong met een warme glimlach, verzorgd, slank figuur, intelligent en in mijn ogen heel veel potentie! Zij zit tegen over mij omdat zij snel moe is, energie verliest en omdat het niet zo goed met haar gaat. Waarom precies weet ze niet. Ze omschrijft dat ze gevoelig is en veel last heeft van pikkels (drukte, onrecht, herrie, emoties van andere, fel licht etc). Ze geeft aan dat ze vast zit en ervaart een probleem met zichzelf.

Lees verder »
verliefd afhankelijk

Verliefd of (on)afhankelijk?

Er zit een groot verschil in hoe mensen verliefd worden en welke impact dat op je levensgeluk heeft. De meeste mensen weten niet dat er een verschil is, en denken dat het voor iedereen hetzelfde is. Als er dan gesproken wordt over verliefdheid met een ander, denken we dat we hetzelfde bedoelen. Maar als je verliefdheid uitpluist zul je ervaren dat er wel degelijk grote verschillen zijn.

Lees verder »

Verantwoordelijkheid nemen voor gevoel

Verantwoordelijkheid nemen voor gevoel is lastig! We hebben in ons leven veel met gevoel te maken, meer als dat je je bewust bent. Die gevoelens worden vaak zichtbaar in relatie tot een ander (partner, kind, ouders, werkgever, collega etc). Je ervaart gevoelens dan heftig en benoemt dit als een ‘probleem’ en gaat voor dat probleem oplossingen zoeken.

Echter is het in mijn ogen helemaal geen probleem, het is een signaal dat er een tekort wordt ervaren, wat iets anders is in mijn ogen als een probleem. Je benoemt het als probleem omdat er iets gebeurd wat je niet wil, of denkt dat wat er gebeurd niet goed is. Vanuit het ervaren van een probleem ga je vervolgens een gesprek aan, al dan niet emotioneel geladen.

Lees verder »

Facebook