De wijzende vinger, gewoon?

Vrijdagmiddag, ik loop over de dijk in een rustige buurt. Er komt een auto de straat ingereden en dat trekt om de een of andere manier mijn aandacht. Ik denk door het stuurgedrag in combinatie met de snelheid. Er zijn een aantal lege parkeerplaatsen achter elkaar vrij, en de bestuurder steekt met een ruk aan het stuur en aanhoudende snelheid de auto in. Dan aan het einde gaat de auto plots in de achteruit en met hogere snelheid rijd de auto naar het begin van de vrije parkeerplaatsen waar abrupt wordt afgeremd. Er zitten in de voorstoelen een mevrouw en een kind. Ik kijk van bovenaf naar het schouwspel. Wat me opvalt is dat de vrouw zeer onrustig overkomt. Ik lees in haar lichaamstaal dat ze boos is. Het heeft mijn aandacht. Haar hoofd staat autoritair voorover gebogen, en de schouders zijn breed uitgezet. Ze steekt met veel emotie een wijzende en bestraffende vinger op naar de jongen. Direct is duidelijk dat dit een discussie is, die al even gaande is. Het gaat om het feit dat de jongen iets heeft gedaan wat in de ogen van de vrouw niet gewenst is.

Even denk ik dit gaat uit de hand lopen omdat de spanning bijna voelbaar is. Enkele seconden later komt de dame zich de auto uit worstelen, gooit de autodeur achter zich dicht en loopt met grote passen achterom de auto naar de andere kant van de auto. Het kind (van ik schat 10 jaar) is ook uitgestapt en voelt zich zichtbaar klein. Het kind komt enigszins beduusd over en wat mij opvalt is dat het kind niet erg onder de indruk is. Eigenlijk is gelijk duidelijk dat dit tafereel zich vaker afspeelt. De wijzende vinger is weer terug en midden op straat gaat het tafereel door. Dan enige tellen later verdwijnen beide personen door de voordeur naar binnen.

Ik loop met een gevoel in de rondte van “had ik hier iets aan kunnen of moeten doen”? Maar het escaleerde niet echt, en dit beeld past nu eenmaal in het huidige straatbeeld. Ik verbaas me er over hoe ouders soms tegen hun kinderen uitvallen. Veelal ligt er van alles achter waardoor de ouder boos wordt. Maar moet dat nu zo? Is dat de beste oplossing, of doet de ouder het zo omdat de ouder niet beter weet hoe het anders zou kunnen?

Voor mij gaat dit over bewustzijn. Bewustzijn welk voorbeeld jij een kind geeft, en bewustzijn waarom je als ouder boos bent. Wat de impact van jouw boos zijn is en of het uiten van je boos zijn alleen om het kind gaat. Vaak doen we namelijk sneller boos als we druk ervaren door andere oorzaken, welke we dan over het kind uitstrooien. Maar ook is vaak het boos zijn niet echt. We doen boos, maar vaak zijn we eigenlijk teleurgesteld. In dit geval teleurgesteld in wat het kind heeft gedaan, maar ook teleurgesteld in onszelf omdat het kind iets doet wat we niet willen, en we kennelijk iets niet goed doen in de opvoeding.

Zou de ouder die zich hier met een wijzende vinger midden op straat, en rijdend achter het stuur, zichzelf bewust zijn dat ze eigenlijk verdrietig is? En als ze dat wel zou zijn, zou ze zelf dan weten hoe ze het ook anders kan doen? Het gedrag van kinderen is een reflectie van de ouder. Wat zou het kind hier leren?