Gevoel onderdrukken

Soms voel je je ineens 'gebroken', verdriet dient zich aan, het gevoel wegdrukken werkt niet meer. Je begrijpt het niet, je schud onbewust met je hoofd, wat is dit, het overvalt je, maar ooit heb je geleerd het gevoel te onderdrukken. Er schiet van alles door je heen. Gevoel van onrecht, pijn, eenzaamheid en machteloosheid. Tranen dingen zich aan in de hoeken van je ogen. Wanhoop dient zich aan, en in de stilte worden geluiden hoorbaar die je herkend als woorden…ineens hoor je de stem weer van je ouders; "Niet huilen…..je……" De rest hoor je niet, het blijft steken op ‘niet huilen’. Door de jaren heen heb je methodes ontwikkeld die zich zonder enig aarzelen nu gaan afspelen. Alsof je een muziekdoosje oppakt wat door de jaren heen steeds dezelfde handeling in de juiste volgorde afspeelt. Je gaat gevoel wegdrukken.

Gevoel onderdrukken

Je zult eenmalig of kort intens adem gaan halen. De lucht kort, intens opsnuiven door je neus, direct naar je buik, gevolgd door een snelle uitademing. Je neus maakt een kort snuivend geluid… soms volgt er een kleine stagnatie net onder in je keel, je slikt. Je recht vervolgens je rug, gaat verzitten de borst vooruit, schouders naar achteren en je hoofd omhoog. Je ademt onbewust gecontroleerd uit, laat je schouders zakken. Je begint in jezelf te praten, kop op, zo erg is het niet, laat het maar even los. We gaan verder, het is nou eenmaal zo..

De rust komt een beetje terug, de stem van je ouders is weg, je spreekt nu jezelf aan. Dan ga je relativeren, de schuld bij jezelf zoeken;  ‘het ligt vast aan mij’, en je gaat gevoel onderdrukken….

Negeren van je gevoel, alsof het er niet is, je gaat als afleiding je aandacht op iets ander richten. Soms doe je dit dag na dag, week na week of zelfs jaar in jaar uit. Dat is je geleerd of heb je jezelf aangeleerd, dit is goed! Je doet het prima. Zo ga je met jezelf om!

Het gaat er niet om hoe je je voelt, het gaat erom wat je doet, wat je berijkt, wat je hebt. Dus ook nu doorgaan!

Het is goed

Wat je doet is goed, dit is jou geleerd, je gevoel wegdrukken, gevoel daar heb je niets aan. Echter door de jaren heen, en met al dat wegstoppen en onderdrukken van het gevoel, ben je steeds minder gaan voelen. Voelen is niet meer zo relevant, liefde is relevant, en dat vind je niet meer in de situatie waarin je zit. Maar ook dat is inmiddels wellicht ondergeschikt geworden, het gezin is van belang!  Dat beseft maakt dat er nog een ademhaling volgt, weer druk je weg wat je voelt. Het herhaalt zich.

Goed geleerd?

Ik maak mensen mee die heel goed aangeleerd hebben hun gevoel weg te drukken, dat ze niet eens meer weten wat ze voelen als ze een blaadje van een plant in de vingers hebben. “Ik weet niet hoe ik moet voelen” wordt dan letterlijk gezegd, vaak met een achterliggende traan in de stem. Gevangen in de eenzaamheid, de afsluiting van zichzelf.

Ik lach vaak in mijn gesprekken omdat ik veel herken, en kan helpen. Nu niet. Dit raakt me, mensen die zoveel liefde in zich dragen, en zo vervreemd zijn van zichzelf doet mij pijn, ik herken dat. Dan wordt ik even stil. Maar ook mensen die zo vervreemd zijn, vinden troost…troost bij de kids. “Bij de kinderen voel ik nog liefde”.  “Voel ik nog liefde” wordt dan met weemoed benoemd. Het wordt vast gegrepen als troost, dat is iets moois, toch?

Dat klinkt mooi, dan moet ik echt mijn tong eraf bijten…niet te snel gaan Martin, niet teveel in een keer.

Nu zo, tussen jou en mij, verplaats je eens in het kind in deze situatie. Stel je eens voor dat je het kind bent, en je ouder kan niet bij de liefde, maar komt bij jou om de liefde te ervaren? Hoe leeg zou het kind de ouder dan ervaren, en welke verantwoordelijkheid heeft het kind hier dan eigenlijk? En waar is eigenlijk de andere ouder?

Nee, er is even niets om te lachen als je het mij vraagt, ik voel dan de eenzaamheid, en herken dat gevoel. Gelukkig herken ik dat. Ik herken ik dit soort gevoelens vanuit mijn depressie, verstoten van de liefde, van jezelf. De leegte, de eenzaamheid. Dan is er begrip van mijn kant voor de ander, dat herkend de ander, daar zijn niet veel woorden voor nodig. Daar is ineens een connectie.

Gevoel kun je niet geven

Het blijft dan voor mij wel moeilijk dat ik geen liefde kan geven, dat zou mijn werk makkelijk maken. Geef gewoon even liefde… Gelukkig heb ik geleerd hoe ik de aansluiting met mijzelf heb teruggevonden, en kan ik mensen nu helpen in die weg. Maar er zijn behoorlijk wat hindernissen. De grootste hindernis is het denkbeeld wat in onze cultuur hoog wordt gehouden. Het denkbeeld dat je het goed doet als je veel weet, of bezit.

Denkbeeld in de cultuur

Je hebt het goed gedaan als je een groot huis hebt, een dikke nieuwe auto waar goede reclame voor wordt gemaakt, en een mooie, intelligente goed geklede partner hebt. Een paar flat tv’s in huis, de mooiste BBQ, wintersport, een paar tripjes per jaar naar de zon, natuurlijk aan de andere kant van de wereld. Je doet het goed als je op de linkerbaan aan je voorligger kunt laten zien dat jouw auto sneller is, dat je meer geld bezit, meer waard bent en zeker minder kwetsbaar bent. Je doet het goed als je laat zien dat jij verhard bent, dat jij gelijk hebt en beter denkt te zijn als een ander. Dat jij meer geld verdient via andere mensen als dat autootje voor je op de linkerbaan… wat denkt die wel?? Je doet het goed als je je huis inruilt voor een groter huis, en als dat huis groter is als dat van een ander in je omgeving. Super gedaan!

Wat leren we?

We leren op school dat het gaat om weten, om bereiken en om bezit. Je wordt jaren lang, maand in maand uit getoetst op wat je weet, zodat je iets kun bereiken, en iets groots kunt bezitten wat een ander niet bezit.… Je wordt niet getoetst op wat je voelt, hoe je voelt of wat je voelt. Nee gevoel onderdrukken is de beste oplossing. Waarom? Als ik dit zo schrijf voel ik beroering, verdriet.

Gevoel onderdrukken, het gevolg?

Nu werkt dat gevoel onderdrukken voor jou niet meer. Je voelt je eenzaam en verdrietig. En als je in een relatie zit, heb je vaak al gevoelens voor een ander ontwikkeld als je dit leest. Je leest bovenstaande maar het komt wellicht niet binnen, of je leest het en wuift het weg. En nu? Wat gaan we nu doen, vragen mensen mij dan.

Zelfbewust worden

Vaak is er al raad gevraagd bij mensen vrienden en vriendinnen om je heen, en heb je al de nodige adviezen aangehoord, maar daar kun je niets mee. Ik maak mensen bewust dat ze kunnen voelen, waarbij dat vaak gekoppeld is aan intens verdriet. Mensen worden zich bewust dat ze het anders moeten gaan doen en ik help ze op die weg. Ik leer ze opnieuw hoe ze kunnen voelen en stap voor stap help ik ze bij het verwerken van de emoties die daaraan gekoppeld zijn. Dit is wel glad ijs, een punt waar mensen soms ook afhaken. Want als je al zolang je gevoel aan de kant hebt gezet, waarom zou je dat nu dan anders gaan doen?

Wat ik je als eerste Leer?

Ik leer je hoe je de ‘emotionele rommel’ die is ontstaan weer kunt ordenen en kunt verwerken. Ik help je op de weg om de aansluiting met jezelf weer te hervinden. Ik help je de liefde in jezelf terug te vinden, met en soms zonder de hulp of betrokkenheid van de partner. De mate waarin de partner hierin betrokken wil zijn is van belang, als het gaat om het mogelijk behoudt van de verbinding die er is. Hoe meer een partner hierin van betekenis kan zijn en zal zijn, hoe meer kans er is dat de verbinding met elkaar zal herstellen, en dat de relatie op een andere manier ingevuld kan worden.

Dat is een mooi, intens traject waarin beide partners heel veel leren over zichzelf en over de ander.

Afronden

Als ik een dergelijk traject kan afronden, voel ik gelukzaligheid. Er is niets mooier als door een stad te lopen, mijn naam te horen, om te kijken en twee mensen vol liefde naar elkaar te zien kijken, wetende dat ik daar onderdeel van ben geweest. Gewoon op straat een liefdevolle omhelzing te ervaren van mensen die de liefde in zichzelf hebben terug gevonden, openheid ervaren naar elkaar en vertrouwen in het leven hebben. Mensen die in hun kracht staan, elke uitdaging als een heuvel zien en in het moment leven waarbij ze vrijheid ervaren. Vrijheid in alles, en pijn en weerstand bij zichzelf zien als een mogelijk groeipotentieel voor zichzelf.

Dan voelt het alsof ik mijzelf overstijg, kippenvel krijg en zomaar mag aannemen dat iemand blij is met mij, blij met wie ik ben en dankbaar voor wat ze hebben geleerd.

Mijn advies:

Stop per direct met het onderdrukken van je gevoel, wat niet betekend dat je moet stoppen met de relatie waarin je zit. En als dat jou niet lukt, je niet weet hoe, zorg dan dat je met iemand in gesprek komt die dat heeft zelf kan. Zorg ervoor dat je zelf in balans komt voordat je, wat voor keuze dan ook maar maakt.

Mocht het besef tot je doordringen dat jij misschien nog niet alles uit jezelf hebt gehaald omdat je je gevoel hebt onderdrukt, geef jezelf dan de ruimte om opnieuw jezelf te leren voelen en jezelf te zijn voordat een keuze maakt. Begin daarmee. Doorgaans is het gevoel onderdrukken een groter probleem als de relatie die je nu hebt. De relatie verbreken, voor een ander kiezen lost dat probleem niet op. Het stelt uit dat je een oplossing gaat zoeken.

Ken je zelf en jouw gevoel waarde toe. Leer opnieuw voelen, verwerk je pijn en laat je daarin eventueel begeleiden.

Martin Goedknegt

Life- en relatiecoach, vanuit zelfbewustzijn 

Lees ook mijn andere blogs eens, die kunnen je helpen in de situatie waarin je zit. Wil je hulp, spreekt dit je aan, plan dan online een afspraak met mij in. Ik heb doorgaans kortlopende trajecten, ook met jou.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Deel dit artikel:

Martin Goedknegt

Martin Goedknegt

Ik help mensen die vastlopen met zichzelf en in de relaties die zij hebben. Zowel persoonlijk als relationeel.
zelfbewustzijn
Social Beoordelingen
4.9
Gebaseerd op 74 beoordelingen

Leave a Replay

Zorg dat je niets mist, schrijf je in voor mijn nieuwsbrief en ontvang altijd mijn nieuwste blog posts

Of volg mij op social media

Mijn nieuwste blog posts:

Via de emotie bij het gevoel komen

Gevoel onderdrukken

Soms voel je je ineens ‘gebroken’, verdriet dient zich aan, het gevoel wegdrukken werkt niet meer. Je begrijpt het niet, je schud onbewust met je hoofd, wat is dit, het overvalt je, maar ooit heb je geleerd het gevoel te onderdrukken.

Er schiet van alles door je heen. Gevoel van onrecht, pijn, eenzaamheid en machteloosheid. Tranen dingen zich aan in de hoeken van je ogen.

Wanhoop dient zich aan, en in de stilte worden geluiden hoorbaar die je herkend als woorden…ineens hoor je de stem weer van je ouders; “Niet huilen…..je……”

De rest hoor je niet, het blijft steken op ‘niet huilen’. Door de jaren heen heb je methodes ontwikkeld die zich zonder enig aarzelen nu gaan afspelen. Alsof je een muziekdoosje oppakt wat door de jaren heen steeds dezelfde handeling in de juiste volgorde afspeelt. Je gaat gevoel wegdrukken.

Lees verder »

Relationeel geluk

Ik richt mij in mijn werk op twee doelgroepen, persoonlijke ontwikkeling en relationele ontwikkeling.

Hoe ik het zie is dat je persoonlijk ontwikkeld ‘moet’ zijn als je meer relationeel geluk wilt ervaren. De persoonlijke ontwikkeling is in mijn ogen te definiëren in 8 verschillende niveau’s. We nemen al snel genoegen met wat het is, dat is omdat ‘iedereen’ dat doet. Ik zie dat mensen doorgaans net niveau 1-2 halen, wat bestaat uit het kunnen benoemen van gevoelens. En als je dat kunt, heeft de relatie daar baat bij. Maar waarom zou je niet meer met de relatie doen?

Lees verder »

Facebook