Helpt angst jou ‘nog’?

 
De oudste mensachtige zijn 4 miljoen jaar op aarde, en de eerste vertegenwoordigers van ons, de Homo Sapiens meer als 125.000 jaar (de meningen verschillen een beetje).

Wij zijn met diverse ‘gereedschappen’ uitgerust om te kunnen overleven, en een ervan is angst. Angst zorgde in elk geval de laatste 125.000 jaar ervoor dat als we in een levensbedreigende situatie terecht kwamen, de kans op overleven toenam. Als er een leeuw tegenover je staat helpt angst je namelijk om sneller keuzes te maken, alles in je lijf op scherp te krijgen, worden er hormonen en allerlei stoffen aangemaakt bedoeld om uit de bedreigende situatie te komen.

Angst is er dus om te overleven, om te voorkomen dat je doodgaat. Angst is dus minimaal al 125.000 jaar in ons systeem, en nu ineens pakweg in de laatste 125 jaar…(dat is 1/1000 deel van de tijd), hebben we door de maatschappelijke ontwikkelingen nog maar zeer beperkt met werkelijke angst te maken maar juist meer met psychische angst. Psychische angst is angst voor zaken die ons niet werkelijk bedreigen in het overleven. Denk hierbij aan angst voor het gevolg als we eer linked-in artikel doorsturen waar taalfouten in staan. Of bang dat we het verkeerde zeggen en dat iemand boos zal worden. Of bang dat we als bank een presidentewerking creëren als we iemand van zijn schuld vrij pleiten of bang om onze eigen ouders teleur te stellen. Ga zo maar door.

We zijn nu ineens bang voor situaties die niet werkelijk ons leven bedreigen. Het gekke is nog dat we dat wel weten als we er bij nadenken, maar dat het niet zo voelt. Eigenlijk voelt het (als je eerlijk bent naar jezelf, en bij je gevoel kunt) het zelfde als je in een echte bedreigende situatie terecht komt. Dan is het gevoel herkenbaar.

De verwarring in ons systeem ontstaat omdat we in de laatste pakweg 124.875 jaar amper met psychologische angst te maken hebben gehad. Hoe kunnen we er dan op zijn aangepast? Denken we werkelijk dat de evolutie zo snel gaat, of hebben we nog nooit stil gestaan bij hoeveel jaar 4 miljoen of 125.000 jaar, eigenlijk is??

Waar ik je bewust van wil maken is dat je angst ervaart, als dat niet werkelijk nodig is. Je ervaart minder angst/stress als je jezelf de vraag stelt wat het ergste is wat je kunt overkomen en daar ook het antwoord op hebt. Dat helpt je namelijk te relativeren. Een ding is namelijk zeker, in de meeste gevallen heeft het niets met het werkelijke overleven te maken zoals het angst systeem is opgebouwd. Jouw systeem is echter nog niet klaar voor deze nieuwe vormen van ‘bedreiging’ en alleen nog meer ingesteld op werkelijk overleven. Je doet alles waarvan je ‘denkt’ dat het goed is om dat te doen. Zeker als je onder druk staat. Juist als je je onder druk voelt staan doe je dingen die je niet wil doen. Toch doe je ze dan omdat je domweg niet anders kunt, je systeem grijpt in.

Ik zie het dagelijks om mij heen, bedrijven die het niet meer gaan halen, en uit wanhoop acties ondernemen, relaties die stuk lopen omdat we bang zijn voor een confrontatie, advocaten die hun cliënten laten vallen omdat het imago schaad, sales mensen die de targets niet halen en duizenden mensen die bang zijn voor wat komen gaat door ontslagen bij grote instanties. Allemaal mensen die bang zijn. Bang om niet in staat te zijn te overleven nadat het voorval heeft plaats gevonden.

“Maar is dat terecht? Is die angst terecht?”

Ben jij bang om kwetsbaar te zijn, bang om jezelf te geven, bang om voor de groep te spreken, of bang om uit je hart te schrijven? Ben jij bang voor iets? .

Als jij herkent dat je met angst in je lijf loopt, doe er dan iets aan!
Vraag jezelf af of de angst terecht is, en stel die vraag ook eens aan een ander, zorg dat je weet of je angst gegrond is. Angst sloopt namelijk niet alleen jou van binnen, maar sloopt alles wat je lief is, en vaak zie je dat zelf gebeuren maar ben je niet bewust dat het om angst gaat.

Martin Goedknegt

ZELFbewustzijn als LIFE & RELATIECOACH, PRIVE EN ZAKELIJK

Leuk om te lezen? Geen van deze blogs missen en de laatste in je mailbox? Abonneer je dan nu hieronder.

Loading

Deel dit artikel:

Martin Goedknegt

Martin Goedknegt

Ik help mensen die vastlopen met zichzelf en in de relaties die zij hebben.
zelfbewustzijn
Social Beoordelingen
4.8
Gebaseerd op 74 beoordelingen

Leave a Replay

Zorg dat je niets mist, schrijf je in voor mijn nieuwsbrief en ontvang altijd mijn nieuwste blog posts

Of volg mij op social media

Mijn nieuwste blog posts:

De relatie op zijn einde

Wanneer je elkaar leert kennen, zit je aan de telefoon met een grote grijns, waarbij je de overeenkomsten die je in elkaar herkent deelt. Wanneer je uit elkaar gaat, zul je via de app verwijtend de verschillen vanuit frustratie benoemen en je bezighouden met een schuldvraag. In het begin kun je niet leven zonder de ander; aan het einde verstikt de ander je in alle opzichten. Aanvankelijk is alles goed, uiteindelijk lijkt de ander alles fout te doen. In het begin kun je niet van de ander afblijven, aan het einde raak je elkaar niet meer aan. In het begin zie je oplossingen, en aan het einde lijkt alles een groot probleem. In het begin bruis je van energie, en aan het einde ben je helemaal uitgeput. In het begin heb je alles voor de ander over, maar aan het einde moet de ander wijken voor alles waar jij recht op hebt.

Lees verder »
Via de emotie bij het gevoel komen

Gevoel afsluiten (in de liefdesrelatie)

De tijdsgeest veranderd, en daarvandaan veranderen ook de (liefdes)relaties die wij met andere hebben. Meer en meer is er veiligheid om ons heen, en daarvandaan komt er meer ruimte en behoefte om over gevoelens te gaan praten. Onbewust hebben we doorgaans gevoelens afgesloten, voornamelijk ook omdat we niet geleerd hebben er mee om te gaan. Maar als we gevoel afsluiten in de liefdesrelatie, wat is daar de impact van?

Lees verder »
Relatie time out

Een relatie time out?

Ik kom binnen, leuk huis alles best op orde. Ik kom helpen met de relationele vraagstukken die de personen in de relatie hebben.

Soms loop ik binnen bij mensen die op een punt beland zijn dat het ze uitspreken dat het zo op geen enkele manier verder kan.

Toch word ik dan glimlachend ontvangen, maar de spanning, radeloosheid en uitputting is ook goed voelbaar. We gaan in gesprek en binnen een paar minuten komen uitspraken als: “ Zo houd ik het echt niet vol ”, “ Zo kan het echt niet verder ”, “ We zijn vastgelopen”, “ Ik zit in een gouden kooi ”, en de heftigste in mijn ogen: ”Ik wil het niet meer”. Dit wordt dan doorgaans uitgesproken met diepe, zware emoties. De mensen zelf omschrijven dat punt, als ik één op één met ze spreek als ‘helemaal gebroken zijn’ of ‘helemaal op zijn’ en ‘het allemaal niet meer weten’.

Lees verder »

Facebook