Peter loopt een restaurant binnen waar hij wel vaker komt en zijn oog valt op een beeldschone vrouw aan de bar. Hij realiseert zich dat hij haar nog nooit eerder heeft gezien. Hij loopt verder en merkt dat het lukt niet om zijn ogen van haar af te houden. Hij draait wat heen en weer, haalt eenmalig kort en diep adem, en kiest om haar even aan te spreken. De wereld staat bij dat ademhalen even stil en komt langzaam weer op gang, alles lijkt vertraagd te gaan, de stappen die hij maakt weerklinken hard in de ruimte en hij voelt zijn hart tegen zijn ribben duwen.

Hij loopt naar haar toe, en gaat voor haar staan. Zijn hart klopt in zijn keel. De vrouw kijkt hem met een verleidelijke oogopslag aan, haar mondhoeken trekt ze op, haar mond valt een klein beetje open en ze knippert vertraagt. Werkelijk beeldschoon! Alles om Peter en de vrouw heen vervaagt. Er is voelbaar een klik. Dan start Peter een wat nonchalante maar verleidelijke openingszin:

Hij zegt: Als jij nou eens doet wat ik zeg, je eigen problemen oplost, mij niet zo op de vingers zou kijken, stopt met commentaar geven voordat ik überhaupt iets zeg, niet zo emotioneel doet, niet zo claimt en mij waardeert om wat ik doe, dan wil ik wel een relatie met jou………..

—-

Het is gek, als een relatie onder druk komt, is dit de wijze waarop we tegen een partner praten die we eigenlijk liefhebben. De partner die we ooit hebben weten te verleiden met zachte woorden, mooie intenties, dromen en een gevoel van totale acceptatie. En nu, nu geven we aan wat de ander anders moet doen, wat er niet klopt, dat we iets niet accepteren en dat de ander iets moet.

Ik vraag me dan wel eens af, hoe komt het nou dat je zelf niet hoort wat je zegt. Als ik mensen teruggeef wat ze zeggen, en er geen oordeel bij geef, zijn de mensen stil. Ze gaan uitleggen waarom ze zeggen wat ze zeggen. Ik doe dan niets en laat de mensen uitpraten. Ik knik dan stilzwijgend, en als de verklaring is afgerond zoek ik verbinding en stel ik een vraag.

Ik begrijp dat je het kunt onderbouwen, maar mijn vraag is: Past het bij jou om zo te reageren?

Het antwoord is altijd nee, en meestal volgt er wederom een onderbouwing en laat ik iemand weer uitpraten, maar blijf ik daarna stil als ik iemand aankijk.

Wat ik zie gebeuren is dat een relatie een aantal stadia doorloopt. In de eerste en de laatste is er eigenlijk niet echt sprake van een relatie, maar een intentie met betrekking tot de relatie.

1: Ik wil onderzoeken of ik met jou een relatie kan hebben

2: De relatie die ik heb met jou is goed

3: De relatie die ik heb met jou is goed genoeg

4: Ik weet niet zo goed hoe het met mijn relatie gaat

5: De relatie die ik heb is niet zo fijn

6: Ik wil wel een relatie maar niet op deze manier

7: Ik wil geen relatie met jou

Wat ik zie is dat veel mensen zich niet echt bewust zijn van de verschillende stadia, en dus ook niet weten in welk stadium de relatie zich nu eigenlijk bevind, en hoe je dat kunt herkennen. We weten vaak ook niet hoe het komt dat we van het ene stadium in de andere komen. En in de meeste gevallen weten we ook niet hoe we de relatie en wat we niet zo fijn vinden bespreekbaar moeten maken, omdat we degene die we liefhebben, niet willen kwetsen.

Voor je het (bewust) weet zit je dan te vertellen wat je partner allemaal anders moet doen.

Doorbreek dat, en voorkom dat je relatie op zijn kop komt te staan. Want een ding is zeker, als de relatie zich negatief ontwikkeld en je dat niet doorbreekt, dan ga je elkaar pijn doen, zonder dat je dat echt wilt! En die pijn die je ervaart vormt je gedrag, en dat gedrag hou je bij je, als je je daar niet bewust van bent.

Kijk eens naar jouw relatie, vraag je af waar jij eigenlijk zit, bedenk je of je daar wilt zitten en als je ergens zit en je wil dat anders maar je weet niet hoe, vraag dan gewoon om om hulp. Zeg dan ik weet niet hoe ik dat moet veranderen, ik ben bang de ander te kwetsen, en dat wil ik niet. Met die uitgangspositie is niets mis, sterker nog, die is super mooi!

Martin Goedknegt

ZELFbewustzijn als LIFE & RELATIECOACH, PRIVE EN ZAKELIJK

Leuk om te lezen? Geen van deze blogs missen en de laatste in je mailbox? Abonneer je dan nu hieronder.

Loading

Deel dit artikel:

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on tumblr
Share on vk
Share on reddit
Share on email
Martin Goedknegt

Martin Goedknegt

Ik help mensen die vastlopen met zichzelf en in de relaties die zij hebben. Zowel persoonlijk als relationeel.
zelfbewustzijn
Social Beoordelingen
4.9
Gebaseerd op 74 beoordelingen

Leave a Replay

Zorg dat je niets mist, schrijf je in voor mijn nieuwsbrief en ontvang altijd mijn nieuwste blog posts

Of volg mij op social media

Mijn nieuwste blog posts:

Een burn-out, wat kun je zelf doen?

Op een gegeven moment ben je je energie kwijt of lukt het je niet meer om het denken op zich te stoppen. Ik weet nog dat ik bij mijzelf ervoer dat het een soort centrifuge was in mijn hoofd. Allerlei gedachtes gingen in het rond, het was een enorme uitdaging om daar rust in te krijgen. Wat je kunt doen is per situatie verschillend, maar in de basis komen er doorgaans een aantal dingen overeen. Ik heb naar aanleiding van de vragen die ik krijg een aantal dingen op papier gezet, zodat je zelf kunt kijken wat je hiermee kunt.

Lees verder »
de waarheid

De waarheid!!

De waarheid!! De één huilt, de ander is verontwaardigd; je wilde waarheid toch? Pijn volgt vaak op waarheid. Het klinkt mooi, de waarheid willen, maar doorgaans kunnen mensen de waarheid niet aan. De één voelt zich niet meer aangetrokken tot de ander, de “klik” is er niet meer, is verliefd, heeft een ander of is de ander ontgroeid. De waarheid is hard. Maar wat is de waarheid nou eigenlijk ?

Is het waarheid dat je gelijk hebt, of is het waarheid dat je ongelijk hebt? In mijn ogen lijkt de hele wereld wel op zoek te zijn naar de waarheid, tegelijk lijken de meesten onder ons die waarheid gevonden te hebben.

Lees verder »
Inzicht in jouw beeld van de wereld

De realiteit (van de ander)

Ik ervaar soms dat het moeilijk is voor mij om de realiteit van een ander te kunnen zien. Als ik daar mee bezig ben, kom ik in een soort roes, los van mezelf. En tegelijkertijd, tijdens dat proces voel ik mij een soort vrije kunstenaar. Een kunstenaar die gevraagd wordt de onzichtbaarheid van de gedachte van de ander, via woorden zichtbaar te maken. Op die momenten begrijp ik dat wat ik doe, voor een ander niet te begrijpen is. Het is een vaardigheid die ik door de jaren heen verder heb ontwikkeld welke ik ook nog eens geheel op mijn eigen manier doe. Ik verwoord dan de realiteit en de gevoelens van een ander, en dat staat altijd los van hoe ons wordt geleerd wat de realiteit is, en hoe we daar mee moeten omgaan.

Lees verder »

Facebook